मराठी साहित्य, संस्कृती आणि लेखनाचे व्यासपीठ

आव्हान

आतिवास · · जे न देखे रवी...
लेखनविषय:
खेळ मांडलेला तेव्हा त्याचे खुळखुळे झाले, ललाटीच्या भग्न रेषा पायतळी ठसे ओले, इथे तिथे व्यर्थ व्यर्थ सारे सारे क्षुद्र झाले, नाही सुटले काहीही त्याने भलतेच केले, खोळ काही काळ पुन्हा मी टाकते गहाण, आता त्याच्या पुण्याईला उरे त्याचेच आव्हान!

वाचने 2555 वाचनखूण प्रतिक्रिया 10

पैसा 13/08/2013 - 16:11
अर्थ हाती लागतोय लागतोय असं वाटेपर्यंत परत हातातून निसटतोय. जरा कोडं आहे. बघू सुटतंय का!

यशोधरा 13/08/2013 - 16:19
पोचली अगदीच. सुरेख लिहिलंय कसं म्हणू? फार टोचणारं लिहिलं आहे आतिवास...

In reply to by यशोधरा

स्पंदना 14/08/2013 - 05:11
मान्य. टोचतय खर आहे. पण नक्की काय ते समजत नाही आहे. आतिवास ताई जरा उलगडाल का? काल पासुन वाचते आहे, पण शप्पथ काही उलगडेना.

In reply to by स्पंदना

आतिवास 14/08/2013 - 08:35
अपर्णाताई, :-( आपण लिहावं आणि अर्थ वाचकांवर सोडून द्यावा - स्पष्टीकरण (आणि समर्थन) देत बसू नये - असं पथ्य (नियमाला पथ्य हा जरा विचित्र समानार्थी शब्द आहे!) मी सामान्यतः पाळत आले आहे. त्यामुळे ...

In reply to by स्पंदना

आतिवास 14/08/2013 - 09:09
अर्र! रागावलात वाटतं तुम्ही :-) इथं खोळ हा अर्थ शरीरासाठी वापरला आहे. ('वासांसि जीर्णानि....' वगैरेचा परिणाम!!) ती खोळ गहाण टाकली आहे - म्हणजे तितकी मोलाची आहे, पण गहाण टाकायची वेळ पण आली आहे. ती गहाण ठेवून बदल्यात 'काहीतरी' मिळालेही आहे ... एखादी वस्तू गहाण टाकली की आपली असून आपली उरत नाही - तिचं काय होतं त्यावर आपलं नियंत्रण काही काळ तरी नसतं.. आता 'शरीर गहाण टाकणं' याचा अर्थ कवितेकडे पाहण्याची 'एक' दृष्टी देतो. 'एक' अशासाठी की दुस-याच ओळी केंद्रस्थानी घेतल्या तर कदाचित वेगळा अर्थ लागू शकेलही :-) थांबते. मी माझ्याही नकळत कवितेबद्दल लिहायला लागले की!!

In reply to by आतिवास

पैसा 14/08/2013 - 09:41
मी इथेच अडखळत होते. नक्की कोणता भाग केंद्रस्थानी आहे यावर!