दाट दाटल्या जुन्या मैफिली काळ थांबला नाही शरिर जाहले जीर्ण मनी साचल्या सावल्या कांही बोल अबोलच आणि चाहुली पंख मिटून विदेही टिपुर चांदणे चंद्राविण नभ अवसेचे संदेही रूक्ष तरी शीतल वाटे एकांत दिशांना दाही छाया पडछाया माळावर वृक्ष जरी न तिथेही कोण सोसते पोसते सुखे घाव झेलते देही आभाळ अंबरी आषाढी माया ममता कविता ही ..............................अज्ञात