माझ्या एका मित्राने मला त्याची ही कविता पाठवली. ती वाचल्यावर वरील चारोळी स्फुरली. अनौरस अतृप्तीच्या पेल्यामधुनी पितो अधाशी अमृत घोट हपापलेली जीभ चाटते जरी ओशाळे हसून ओंठ निर्वाणाच्या वाटेवरचे रंग उदास नि गूढ केशरी सत्य शोधता जीर्ण वासना ओशट भोळे प्रश्न विचारी पापभिरू अन पवित्र थोड्या मनास दिसले उदात्त काही झुगारण्या ती कवच-कुंडले मध्यमवर्गी; "जमतच नाही!" उठ जरासा पेटून आणिक उभा रहा सरसावून बाह्या सुखलंपट ह्या तना-मनातून दिव्यत्वाच्या फुटू दे लाह्या तेजाचा तू पुत्र पोरका, फुलव झळाळी जरी अनौरस. झेल बाण सत्याचे उमजून टीचभर छाती ताणुनी चौरस. --अजित भागवत