पाल बोले सरडीला , जळले गं अंग, अंग अंग होळी झाले , शेपटीचा भंग. ओट्यावरी होते , दूध आणि पाव, माशी खेळे लोण्यासंगे , नाचे डासराव, झुरळाच्या मिश्यावरी , तुपाचे तवंग. तापुनिया दूध , साय वर येई, गिळण्या या चंद्रबिंबा , पाल झेप घेई, जन्म तुझा पालीचा गं , नव्हे बजरंग. सोडुनिया शेपटाला , पाल मुक्त होई, नासकवणीसाठी , घरभर घाई , जळे काया कुठे , कोणी खाण्यामध्ये दंग.