मिसळपाव
अजुन एक बालकथा : शतशब्दकथा
एक होता ससा एक होतं कासव . त्यांची लागली शर्यत आंब्याच्या झाडापर्यंत पळण्याची पण चिऊचं घर होतं मेणाचं अन काऊचं घर होतं शेणाचं म्हणुन म्हातारी म्हणाली " लेकीकडे जाऊ तुपरोटी खाऊ मस्त जाडजुड होवु ".
गंप्या आणि पाट्या
गंप्या कोठेही जातो तेथे रस्त्याने जाताना त्याला दुकानांचे फलक,घराबाहेर च्या पाट्या,जाहिरातींचे फलक वाचण्याचे वेड आहे,त्यातून तो काही विनोद शोधण्याचा प्रयत्न करत असतो,टकले हेअर कटिंग सलून,अंधळे ओप्टीशियंस ,पुस्तके रद्दी डेपो अशा मजेदार पाट्या होत्या नागडे वस्त्र भंडार वाचून त्याला वाटले अंगावरचे सर्व कपडे काढून दुकानात विकण्यास ठेवले कि काय?
अंधारे विद्युत सेवा केंद्र ,तपस्वी शृंगार सदन,लोखंडे ज्वेलर्स,दाउद खादी भंडार अश्या पाट्या पाहून त्याला विनोद सुचत,डॉ काळे यांचे गोरे पणाचे क्रीम कसे काम करत असेल असे त्याला वाटले,मुळे टिफिन सेंटर च्या डब्यात बहुदा रोज मुळ्याची भाजी असावी असा कयास त्याने क
एक चिऊ, गोजिरवाणी..
मी तुळशीपाशी, लावता पणती एक,
अंगणी शेजीची येते चिमणी सुरेख
कसे गाल गुलाबी, कानी झुलती डूल
हातात बाहुली आणि जाईचे फूल...
अन् म्हणते करूनी गाल गोबरे मजला,
"पाहूनी मला का हसूच फुटते तुजला?"
तिज जवळी ओढूनी, सांगू पाहे मग मी,
"अगं बाळा, गोड तू सुंदर चपळ गं हरिणी,
अशी गोडच दिसशी, हळूच हसता तू गं,
तुज पाहून बाळा, हसू फुटे मजला गं"
ना कळते तिजला, परि हलविते मान,
बाहुलीस धरुनी तिथेच मांडी ठाण,
ही तिला भरविते काय पहा हे ध्यान,
म्हणे ऐक बाहूले, "करू तयारी छान!"
बाहुलीस सजविता, पाहे शांत मी बसूनी,
तिचे केस आवरते, फूल जाई गुंफूनी..
मग पावडर खोटे, तिट टिळाही देते
ह्रूदयास धरूनी "राणी माझी" म्हणते
म्ह
आरोग्य पंचविशी -१
आरोग्य पंचविशी --
प्रस्तावना --हि एक आरोग्य विषयक लेख मला लिहायचे माझ्या मनात होते त्याला सुरुवात करीत आहे त्यातील हा पहिला लेख. यातील साहित्य हे बरेचसे श्रुती, स्मृती, ग्रंथोक्त आहे.बरेचसे लिखाण हे माझ्या वाचन, विचार किंवा चिंतनातील आहे आणी त्यामागे अभ्यासलेल्या वैद्यकीय ज्ञानाचा भाग आहे यामध्ये कोणतीही चूक आढळल्यास (किंवा काही नवीन संशोधन) कृपया निदर्शनास आणावी( संदर्भासहित) म्हणजे त्यात सुधारणा करण्यात येईल. वैयक्तिक मतभेद जरूर लिहावेत.
यात कोणतीही संगती नाही जसे सुचेल तसे लिहित आहे( जात्यावर बसल्यावर ओवी सुचते असे म्हणतात तसा एक प्रयत्न आहे.
नजर
नजरेत कुणा भक्ती,नजरेत कुणा विरक्ती,
नजरेत कुणा मोका,नजरेत कुणा धोका ,
नजरेत कुणा वासना ,नजरेत कुणा कामना ,
नजरेत कुणा युक्ती,नजरेत कुणा सक्ती,
नजरेत कुणा संस्कार ,नजरेत कुणा दुत्कार ,
नजरेत कुणा जरब,नजर कुणाची खराब,
नजरेत दिसे व्यथा ,नजरेत दिसे कथा,
नजरेत प्रगटे ज्ञान ,नजर मनाची शान
काव्यरस
परुले येथील आदिनारायण मंदिर जायला मदत हवी आहे
आम्हि येत्या १५ ऑगस्टला परुले येथील आदिनारायण मंदिर येथे जायचे ठरवत आहोत. तर तेथे आजुबाजुला बघन्या सारखं अजुन काय आहे? किति अंतारावर आहे, आमच्याकडे ३ दिवस आहेत, तर विजयदुर्ग हि पाहुन होउ शकतो का? राहन्यासाठी काय सोय असेल, घरातील मंड्ळी सोबत अस्तील तर काही जास्तीची काळजी घेऊ?
मु़ख्य म्हणजे जेवायची विषेशःता शाकाहारी काय सोय असेल? आधि कुणी जावुन आलेल्यांनी जर इथे काही लिह्ले असेल तर ते कसे शोधावे. मदत हवी आहे.
जाताना चे आरक्शण झालेले आहे पण येताना कुडाळ वरुन फक्त सकाळ्च्या वेळेस च बस दिसतात एस टी च्या वेब साइट वर , तर येताना रात्री काही गाड्या आहेत का? रेल्वे ची सोय कशी आहे?
शिमगा
माझे कसे म्हणू मी माझाच मी न आहे
स्मरतो कधी कुणाला अंतर उगाच दाहे
आवेग भावनांचा माया उतून वाहे
अभिषेक तोष तरिही संवेदना दुखावे
मेघाळ आसमंती संकेत जड पळांचा
वारा थके जरासा अंगी उलाल लाही
श्वासात जीव लाव्हा रुसवा भला इरेला
आतंक सोसलेला शिमगा सुभान देही
………………अज्ञात
काव्यरस
रुणझुणू रुणझुणू रे भ्रमरा (चार)
अधिक देखणे तरी निरंतर पाहणे
योगिराज विनवणें मन आले ॐ मयी । (श्री ज्ञानेश्वर महाराज)
फक्त समोर पाहण्यानं तुम्ही मनाच्या चकव्यातनं बाहेर पडू शकता!
____________________________________
ज्ञानेश्वर महाराजांच्या चित्तदशेशी एकात्मता साधून, अत्यंत शांतपणे; त्यांनी वर्णन केलेली ही काव्यात्मक प्रक्रिया समजावून घेऊ.
मनाची तीन प्रमुख अंग आहेत : दृक, वाक आणि श्राव्य.
या अभंगात महाराज दृक प्रक्रियेविषयी सांगतायत.वॅलेंटाईन डे ! ___ शतशब्दकथा
सालाबादाप्रमाणे येणारा प्रेमदिवस.. उधळायला संस्कृतीरक्षकांची जय्यत तयारी होतीच..
निषेधाचे बॅनर शहरभर लागले होते..
कट्ट्यावरच्या राहुल’चीही तयारी झाली होती.. चॉकलेट परफ्यूम ग्रीटींग अन फुले...
आणखी काय लागते..!
गेल्या तीन वर्षांचा त्याचा रेकॉर्ड होता, एकही वॅलेंटाईन डे फेल गेला नव्हता..
यावेळी मात्र अंदाज फसला.. त्याला हसूनच नकार देत ती पुढच्याकडे वळली..
टाय विस्कटतच त्याने पुष्पगुच्छ जमिनीवर आदळला..
अर्थातच, अपमान अन पराभवाची निशाणी कोणाला आवडते !
ते निघून गेले अन एवढा वेळ जवळच उभी.. नुसतेच बघत असलेली ‘ती’ ... लगबगीने पुढे आली..
पडलेली फुले उचलून हृदयाशी कवटाळली..