मिटलेल्या नयनांची ओलावते पापणी आसवांनी सांगितले न दिसे तू मज या क्षणी मग आठवणींचा पाऊस पडू लागला मनी अन् अधरांवर हास्याची अलगद सुरु झाली पेरणी चालले होते चार पाऊले, पावलांवर तुझ्या ठेऊनी न उरले तुझे असे काही, मज तुझ्यात सामावुनी मग वाटले, तुझ्या निश्चयी पाऊलखुणांना साथ देत होती माझ्या पैंजणांची गाणी न पाहता मज चालताना, काय पाहिले मागे वळूनी न बोलताच तेव्हा, शब्दांचे काम केले भावनांनी काय उमगले बोलणे तुझे, ना जानो मज त्यावेळी पण वाटले हाती न घेता हात, जोडले भाग्यरेखांनी पाहता हे सारे, पारव्याची कुजबुज वाऱ्याच्या कानी कोणते नाते यांचे, विणले जात आहे रेशीमधाग्यांनी समजावे सारे मज, एवढ्यात नाही

सक्काळपासूनच्या कौतुकाने हरखलेली माय मराठी दमून भागून जरा ओसरीवर टेकली. डोक्यावरचं संदेशांचं, भाषणांचं, योजनांचं ओझं उतरवलं. गळ्यातले हारतुरे काढून बाजुला ठेवले. पिशवीतला श्रीखंडाच्या गोळ्यांचा डब्बा पुन्हा घडवंचीवर ठेवत पुटपुटली, "एवढा मोठा सोहोळा झाला ,सगळी पोरं जमली पण नातवंडं काही भेटली नाहीत. "

काळ्या पिशवीत पिशवीत (श्री विठ्ठल वाघांची क्षमा मागून) काळ्या पिशवीत पिशवीत बॉटल हालते बॉटल हालते बॉटल हालते बाईल थयथया नाचते दोस्त घरी बोलवितो घरी बोलवितो दोस्त घरी बोलवितो घरन बाबा हाकलतो छंदी फंदीच्या जोडीला जिभे सरसती नाचे घोट जाताच पोटाला तरतरी मना येते मती न्हाती धूती होते रंगीत पान्याच्या वासाची चाहूल आवशीला जाते भय जिवाला पडते वाट दोस्ताची लागते दोस्त बॉटल झाकतो मी चकना लपवितो दोस्ता र आता कलटी र आता पळूया र माझ्या राज्या पानी खिडकीतन वोतून वाट गुत्त्याची चालूया तिथे उधार चालेना नगद लागते अन्ना शेट्टीच्या गूत्त्यात चाल 'पेया'च पूजन तिथ डोलकर हालती जनू करती भजन जवा रंगीत पान्यात स