माझ्या एका जुन्या चारोळीला घेऊन मीटरमधे कविता लिहायचा प्रयत्न. पहिले कडवे ही जुनी चारोळी. कसल्या या खुणा कोण येउन गेलं इथे कुणाच्या ह्या वेणा रूतल्यात जिथे तिथे गेली असतिल इथून काही आतूर पावले थोडे घुंगरू पैंजणातून अलवार ओघळले वाळलेल्या पानावर हे खळ्ळकन पाणी आत आत कुठेतरी दुखली असेल राणी झाडे काळवंडलेली हवाही काळीशार थिजलेला गारवा रूततोय आरपार कुणी मंतरून ठेवले की शाप हा भोवला उभ्या राजस संध्येचा सूर असाच गोठला -नी

व्हॅलेंटाइन च्या निमीत्ताने तूला काही सांगाव म्हणतोय जून्या आठवणीतले जूनेच डाव तूझ्याशी मांडावे म्हणतोय आइनस्टाइनचे सिद्धांत आणि ऍरीस्टोटल ची गणित मला जमलीच नाहीत तशी ऐन वसंतात साद घालणारी 'तू' मला कधी कळलीच नाहीस आता तूझ्यातल्या ' तू' ला आणि माझ्यातला ' मी' ला जरा पावसात न्याव म्हणतोय द्वैताची भावना विरे पर्यंत चिंब चंब भिजवाव म्हणतोय. तन भिजेल पण मन मात्र कोरडच राहील कारण माझ्यातल्या 'मी' ला तुझ्यातली 'तू' कधी जाणवलीच नाहीस. आता व्हॅलेंटाइन च्या निमीत्ताने आकाशातल्या बापाकडे एक गार्‍हाण घालाव म्हणतोय पूढल्या व्हॅलेंटाइन पर्यंत, न जमलच तर निदान पूढल्या पावसापर्यंत तरी ... माझ्यातल्या 'तू