मज ध्यास दर्शनाचा रे, ना कसलीही आसक्ती अंतरात माझ्या वसते, मीरेची मधुराभक्ती मी गीत तुझे गुणगुणते चैतन्य जणू रुणझुणते गीतातून माझ्या करते तव प्रीतीची अभिव्यक्ती तन राही जरी संसारी मन घेते गगनभरारी एकाच ठायी अनुभवते आसक्ती आणि विरक्ती काळोख मनाला ग्रासे हा जन्मही शापच भासे तुजवाचून जगण्याचीही उरली ना इच्छाशक्ती सर्वस्व तुला अर्पावे आयुष्य इथे संपावे तुजसाठी पुन्हा उमलाया, या जन्मि मिळावी मुक्ती

तू...... तू इथेच कुठेतरी आहेस.... की हा तुझा भास आहे ?... वार्‍याची झुळुक होउन येणारा... तुझा स्पर्श आहे कि रातराणीचा सुवास आहे?...... भोवती फ़ेर धरुन ,आजकाल तु नुसती नाचत असतेस..... गिरक्या घेत..वाकुल्या दाखवत..माझी होणारी धांदल बघत असतेस.. पुस्तक उघडल्यावर,आताशा,तुझा चेहेराच दिसायला लागतो..... हार्मोनियम उघडुन मग मी.. तुझी फ़र्माइशी गाणीच गायला लागतो.... रस्त्यावरुन जाताना..वळ्णा-वळ्णाला.. आठवणी दिसायला लागतात... सिग्नल संपुनही रस्त्यात तसेच थांबल्याने... मग मागच्या लोकांच्या शिव्या खायला लागतात.......... निळ्याशार आकाशात... चंद्राकडे पाहाताना..