मिसळपाव
चित्ता स्प्राइट कभि नाहि पिता है
आमचे मित्र श्रि. राजेश्वर याचे चित्त्याला स्प्राइट पाजण्याचा एक असफल प्रयत्न.
(...उदरात ढकल काही!)
राघव यांची अतिशय सुंदर कविता ...उदयात शोध काही! वाचल्यावर अतिशय आनंद झाला आणि शोधाशोध करणारे आपण एकटेच नाही ह्या जाणिवेने बरे वाटले!
<बाकी ते फुगणेच खरे>
प्रेरणा: विशाल कुलकर्णी यांची "बाकी ते रुसणेच खरे" कविता.
ह. घ्या.
तुझे ते खाणे भरमसाठ
आठविता गं जीव घाबरे
घास मावेना तोंडात
चरण्या दिवस ना पुरे
तु मावेना कवेत आता
बघ आरशात एकदा सखे
बांधा तुझा आता बघवेना
खाण्याचे भान तुला नुरे
वजनाचे भान काही तुला
चालता भुकंपाचे हादरे
पुन्हा डोकावणे स्वयंपाकघरात
बकासुराची बहिण का गं तु गडे
मणभर भात ताटात
वरणाचे वाहते झरे
उपाशासारखे जेवण ओरबाडणे तुझे
बाकी ते फुगणेच खरे
आपला
(विडंबक)मराठमोळा
कृष्णमय--
गोरी राधा हरी सावळा
अव्दैताचा रम्य सोहळा
सगुण होउनी सखा श्रीहरी
सहज छेडतो मुग्ध बासरी
राधा तोचि तोच बासरी
मनात तोचि तोच अधरी
स्वरातूंन तो तोच सुरांतून
हरी खेळतो कणाकणातून
गोप्-गोपिका तोच र्निमितो
वेड लावुनी रास खेळतो
होउन यमुना धुंद वाहतो
हरी सावळा हरी रहतो
त्रिगुणात्मक तो तोच गुणातीत
विश्वात्मक तो तोच कणातीत
तोच लिहीतसे माझे हे गीत
श्रीहरी चरणी नित्य समर्पित
Taxonomy upgrade extras
वयाप्रमाणे बदलत जाणारी मतं
बारा वर्षांपूर्वी कॊलेजमधून बाहेर पडलो होतो त्यावेळी काही विशिष्ट बाबतीत माझी ( आता असं वाटतं की) टोकाची मतं होती.
त्याबद्दल मी शक्य तेवढा वाद घालत असे.हल्ली असं लक्षात यायला लागलंय की मी आता तितका हट्टी उरलो नाहीये.
जगाला वाटेल ते जगाने करावं, आपण कोण सांगणारे? असं हल्ली वाटतं...
१. लग्नसमारंभातली उधळपट्टी : मुलगे आणि मुली आपल्या आई-बापांचे पैसे लग्नाच्या चैनीत हक्काने का उधळतात, हा मला पडलेला प्रश्न असे..वरवर आनंदी दिसलो तरी मी तेव्हा कोणतेही लग्नसमारंभ मनापासून अजिबात एन्जॉय करू शकत नसे....
असल्या उधळपट्टीच्या लग्नात उपस्थित राहणं नको असंही वाटत असे.
माझे महान प्रयोग - १
मागील आठवडा असाच झोपून घालवला, खुप कंटाळा येतो नाही असं बेड वर पडून राहणे, पण ह्या रविवारची सकाळ जरा वेगळीच होती मस्त पैकी अंगात तरतरी जाणवत होती व शक्ती आली आहे असे वाटत होते, त्यामुळे विचार केला चला आज जरा बाहेर पडू, थोडा वेळ बागेत फिरलो, हिरवळीचा आनंद घेतला. रविवार होता त्यामुळे सर्वत्र आनंदी आनंद होता, , युवक-युवती मस्त पैकी सकाळाच्या कोवळ्या उन्हात गप्पा मारत होते, दोनचार आजोबा टाईप व्यक्तीमहत्वे त्यांच्या कडे चोरून चोरुन पाहत गप्पा मारत होते...
येरगुंडे गुरुजी
हं तु उभा राहा रे, नवीन आलाहेस ना? नाव काय तुझं?
अं..गुर्जी माझं नाव विशाल कुलकर्णी आहे!
कानफटात आवाज काढीन ! बापाचं नाव घ्यायला लाज वाटते का? पुर्ण नाव सांग. आणि गुरुजी म्हणावं राजा, गुर्जी नाही, समजलं ?
हो गुरुजी. माझं नाव विशाल विजय कुलकर्णी. आधी पुण्याला होतो, वडिलांची बदली झाली म्हणुन इथे कुर्डुवाडीला आलो. आज पहिलाच दिवस आहे शाळेत माझा.
हं, ठिक आहे. पाटी बघु तुझी.
गुरुजींनी माझी पाटी घेतली, माझ्याच पेन्सीलने त्यावर एक ओळ लिहीली....ते मोत्यासारखे अक्षर मी पाहातच राहीलो.
हे घे, आता या ओळी सुवाच्य अक्षरात फळ्यावर लिही आणि नंतर सगळे मिळुन तास काढा.
बाकी ते रुसणेच खरे
तुझे ते लाजणे गालात
आठविता गं रात्र सरे
शब्द ओलावणे ओठात
स्मरण्यां दिवस ना पुरे
तु नसशी कवेत आता
बघ अशांत मन झुरे
बांध वेदनांचा तुटेना
शुष्क डोळ्यांत स्वप्न तरे
मन विसरु पाही तुला
मज सुन्न एकांत सावरे
पुन्हा डोकावणे स्वप्नात
जखमांचे ते भान ना उरे
अन थांबलेले डोळ्यात
आसवांचे वाहते झरे
लटके ओशाळणे तुझे
बाकी ते रुसणेच खरे
विशाल
भूल
खुळावले नयन, झाले धुंद
सख्या हळुवार तुझी चाहूल
संपले अवचित सारे भास
मनाला पडली कसली भूल
स्तब्ध जाहला, अवखळ वारा
वाजता तुझे नि:शब्द पाऊल
पाचोळाही अन नाद देतसे
बघ उगा तुझ्या येण्याची हूल
विसरले श्वास, तुझाच ध्यास
तु असा कसा रे उंबर फूल
पांघरलेली गात्रांवर ओली
खुळावल्या दंवबिंदुंची झूल
विशाल
गिरिश
आज सकाळी नेहमी प्रमाणे ऑफिसला निघालो. सोसायटिच्या समोरच्या मैदानात काही मुले क्रिकेट खेळत होते, एक दहा-बारा वर्षांचा मुलगा बॉलिंग करत होता, त्याचा कडे पाहुन माझे पाउल अचानक थांबले, तो पळत आला आणि त्याने डाव्या हाताने जोरात बॉल टाकला आणि त्याने बॅट्समन ला बोल्ड केले. त्याला पाहुन माझ्या डोळया समोर गिरिश उभा राहिला. गिर्या माझा बालमित्र माझा शेजारी. असाच गिरिश ला आठवत मी पुढे जाऊ लागलो आणि डोळ्यात समोर उभा राहिलं तो दिवस.
मी असाच घरात लोळत पडलो होतो. पहिल्या पावसाची पहिली सर बाहेर पडत होती. शांत पणे गॅलरी जवळच्या सोफ्यावरबसुन बाहेर मस्त पाउस बघत बसलो होतो.