मूळ गीत : प्रेमाला उपमा नाही ) गीत - जगदीश खेबुडकर संगीत - प्रभाकर जोग स्वर - अनुराधा पौडवाल, सुरेश वाडकर चित्रपट - कैवारी (१९८१) --------------------------------------------------------------------------------------- मी कसा टाळू हा शेट्टी, ते गत जन्मीचे देणे खाण्याला 'उपमा' नाही हे ऊडप्याकडचे खाणे मळकेपण पिउनी ओले कपांचे कटिंग झाले मी व्यथा फुल्पात्र का शोधू, हे 'फूल' म्हणू की 'अर्धे' टमाटांची लेऊन प्युरी हे क्रीम ओघळे खाली मी कशी ओळखू जादू, हे पनीर म्हणू की छोले का पित्ताने माथे विटती खर्जात मग ढेकर उठती मी कशी भावना बोलू, हे उदरभरण असे का गिळणे ? ---------------------------------------

एक नगर असावं निनावी तेथे कुणी न राजा न राणी मानवतेची जात असावी समानतेची साथ असावी रुपया नाणी नसो व्यवहारी असो माणूसकीची देणी घेणी अनाथ आश्रमे तेथे नसावी वृद्धाश्रमेही ओस पडावी कायद्याची वाट नसावी मंदीराला हाक असावी एकात्मतेची असो दिवाळी स्वार्थाची पेटावी होळी प्रेमाची बरसात असावी मायेची पालवी फुटावी पौर्णिमा येथेच खिळावी अमावस्येला जाग न यावी.

अनाथाश्रमी जाण्या झाले निमित्त दु:खाचे बाळ सोडून गेले माझे दोन दिवसांचे अनाथश्रमी मी गेले दु:ख हलके कराया माझ्या बाळाच्या आठवाने फुले देवाची बघाया पोचताच मी तेथे बाई समोर आली करडा आवाज देता मुले पळत आली हात जोडून सारी माझ्या समोर बसली फुले देवाची निष्पाप धुळीत मातेने फेकली कोणी छोटी कोणी मोठी ठायी त्यांच्या फक्त आशा आई बाबा या हो लवकर! रडवेली त्यांची दशा! चूक आमची काय? आम्ही देवाघरची फुले तुम्ही तरी न्या हो घरी! आईबाबा आठविले भाव निरागस त्यांचे हसू ओळखीचे वाटे आई आली का न्याया?

फार फार वर्षांपूर्वीची गोष्ट..... सगळे रंग..कॅनव्हासवर सुखाने रहात होते.. हिरवा,निळा,भगवा वगैरे..! आपापल्या जागी सुखी होते... कॅनव्हास पण समाधानी.... पांढरी रंगाई पण सुखाने नांदत होती... हिरवा हळूहळू पसरत होता...उगीचच निळा.. तसा नविन.. हसत होता... भगवा..एकटाच! तळपत होता.. सगळे आपापल्या जागी ...मजेत पण....कली आला..! गर्जला... "सगळे सुखी? चांगले..? पांढरा पण..? दाखवलेच पाहिजे..कॅनव्हासला!" हळूच म्हणाला रंगांना,"हिरवे मियाँ; पसरा खूप अजून, देतील नाहीतर हाकलून..!" "अहो निळेबाबा, तुम्ही नविन ना? घ्या ना जागा हक्काची! राखीव.!.मागेच रहाल" "काय भगवे राजे? कसले हो? मोठे व्हा!