मिसळपाव | मराठी माणसांचे ऑनलाईन व्यासपीठ

माझ नाव माधव पन जुन्या काळि पालन्यात २-३ नाव ठेवायची पध्दत होती. नाव पन कशि तर जड जड आनि मोठ्ठाली. माझ नाव आत्यान ठेवल. बिन्दुमाधव. पन सगळे लोक मला माधव च म्हनतात. मी मिपावर आलो तेव्हा पाह्यल तर सर्वे लोकानी छानछान नाव घ्येतलेली होती. मग मी माज नाव बिन्दु ठेवनार होतो म्हंजे मी कोन ते कोनाला कळ्लच नस्त. पन बिन्दु नाव आहे एका नटीच. सगळे मला पोरगीच समजले असते. म्हणुन मी बिन्दुला दव जोडला. आनी माझ नाव झाल इथं दवबिन्दु. आपन लोक जर मिपावर टोपण नावाने असाल तर ते टोपण नाव कस काय सुचल, आनि तेच नाव का घ्यावस वाटल? डिटेलमधी लोवा.

आधीची लिंकः http://www.misalpav.com/node/6314 दिवसाचे दोन सरळसोट तुकडे झालेले. हापिस आणि घर. हापिसातल्या वेळाला एक अलिप्त कोरा-करकरीत वास. नव्या छत्रीवर पहिल्यांदा पाऊस पडला की जसा येतो, तसल्या करकरीत वॉटरप्रूफ पोताचा. अजून फारश्या मैत्र्याही नाही झालेल्या. नुसतंच गोड हसून साजरं करणं. उत्साहात जिम जॉइन केल्यामुळे सगळ्या दिवसालाच कॅलरीजचा धाक. मशीनमधली कितवीतरी कॉफी घेतानाही 'साखरेचा क्यूब टाकू की नको' असा धाक आणि मोहाच्या सीमारेषेवरचा प्रश्न दर वेळी. सामोशाच्या काउंटरवरून अंमळ चिडचिड करतच स्वतःला फ्रुट बोलच्या नीरस-नॉन ग्लॅमरस पर्यायाकडे वळवणं.

मराठी तू मर्द गडी नसांतून मराठी वाहे नको उपहास साहू प्रश्न अस्तित्वाचा आहे! कोणी म्हणे "घाटी साले" हाण त्यांना खेटराने महाराष्ट्री मराठीच कापते का भितीने? उगीचच इंग्रजाळे गरज काय सवतीची लाज वाटते का तुला थोर माय मराठीची? सेरेमनी थ्रेड,बर्थडे सणदेखील इंग्लीश झाले! दूध असता आईला भुकटीला भरते आले! अतिथी हे देव! पण मान राखा संस्कृतीचा एकजीव व्हा ना येथे प्याला दूधसाखरेचा! शिवछत्रपती कृपा मराठी "मानाचे" झाले मर्दा टिकव अस्मिता तू देव "१०५" बोले! महाराष्ट्र देश माझा राज्य हे मराठी आहे म्हण ताठ गर्जून तू.. होय "मी मराठी आहे...!!"

धुंद एकांत हा - तुझ्या सवेच रंगतो प्रणयाचा पूर ही - र्‍हुदयी या उधाणतो । स्पर्श स्पर्श जागवी अनोखीच चेतना श्वास श्वास धुंद हा तनूवरी विसावतो । उष्ण अधर कापती - रंगती कपोलही मुक्त कुंतलात या जीव तुझा गुंततो । झंकारे देहवीणा तुझीया कवेत रे रासझूला चांदवा - अनंगरंग उसळतो । विखूरले उशीवरी चांदणे अजूनही नाहूनी प्रीतीत मन मोगराही उमलतो । बरसत्या चांदण्यात तारकांच्या मैफिली रातराणी बहरे, धुंद चाफा दरवळतो |

मि.पा.कर , सप्रेम नमस्कार ! सोबत एक गझल जोडत आहे.....पहा जमली आहे का ! उजाडले तरी ..... उजाडले तरी न कां , तांबडे मला दिसे? केस मोकळें जयांत वदन गुंतले असे ! दरवळतो मोगरा अजूनही उशीवरी चुरगळल्या कांतीला गंध कसा येतसे? झुळझुळत्या साडीच स्पर्श मऊ मखमली दूर जरी झालीस तू , बोलतात की ठसे ! विचारले न मी तुला , बोललीस तू कुठे? "ये मिठीत - घे मिठीत " उभयतांस हे पिसे ! सळसळत्या बांगड्या रुमझुमती पैंजणे अजून यौवनांत तू , अजून मी असा फसे !

Taxonomy upgrade extras

विरंगुळा

काही लोकांचं जीवनच दुःखदायी असतं.बरेच वेळां त्याना वाटत असतं की आपण दुःख घेऊनच जन्माला आलो आहो.माझा चुलत भाऊ गिरीश ह्याचं जीवन काहीसं असंच आहे.आयुष्याच्या ऐन उमेदीच्या काळात बिचार्‍याची दहा वर्षाची मुलगी एका अपघातात गेली.त्याच्याच हलगर्जीपणामुळे वीणा गेली हे त्याच्या मनाला लागलं होतं.वीणा गेल्याचा धक्का गिरीशला एव्हडा बसला की त्याला जीवनच नकोसं झालं होतं.पण निसर्गाची गंमत आहे बघा.निर्मीती ही निसर्गाची आवश्यक जरूरी असल्याने जीवनाचा र्‍हास होणे त्याला न लगे. म्हणून कुणाचाही सहजासहजी मृत्युला मिठीमारण्याचा प्रयास निसर्गच उधळून लावतो.

आज राहुलने मला घरी बोलावले आहे, त्याला माझ्या बरोबर काही तरी महत्वाचे बोलायचे, विचारायचे आहे. मला कल्पना आली आहे, तो आज मला काय विचारेल, मी माझ्या मनाची तयारी करून ठेवली आहे. साहिलने कार काढली आणि राहुलच्या घरी जायला निघाला, राहुलच्या घराकडे जाताना मध्ये एक सुंदर तलाव लागतो ५ मि.

संपुर्ण अल्बम इथे पहा भाग १ पायवाट संपुन भीमाशंकरचा पायथा सुरु झाला. वेडे-वाकडे खड्डे, खाच खळगे, उभी चढण आणि पायाखाली सरकणारे दगड आमचा वेग मंदावू पाहत होते. बघता बघता अंधार पडला, आमच्या पुढे अथवा मागे कोणताही ग्रुप नसल्याची जाणिव नव्याने झाली, आणि भर भर पुढे जाण्याच्या नादात विखुरलेले आम्ही १४ जण खर्‍या अर्थाने एकटे पडलो.