आभाळभर रडून सुद्धा मी थोडी उरले एवढ होऊन ही एका श्वासासाठी अडले वाटल होत तुझ्या विना एक क्षणही जगणार नाही आणि तुझ्या वाचून माझ अस्तित्वही उरणार नाही पांढर्या चादरीत झाकला देह सामोरी जेव्हा आला वाटले आता तुझ्या बरोबर माझाही बहर संपला हिरवे गोंदण देहावरले चुम्बिणाऱ्या मधुरश्या रात्री खूप एकट वाटल्यावर तु आहेस ही मनाला खात्री आता वाटले झोकून द्यावे मृत्युच्या कभिन्न डोहात तुझ्यासवे मिठीत येयून व्हावे अंतर्धान दिगंतात पण सख्या वास्तवात असे काहीच घडले नाही आठवण तुझी तीव्र खरी पण मृत्यूला भिडले नाही दिवसामागून दिवस तुझ्या विनाच सरत गेले तुझ्या शिवायच जगायची सवय मी लावत गेले कधी

आणा मला येवला पैठणी सांगून सांगून थकले हट्ट माझा पुरवा झणी आजच आणा मला येवला पैठणी ||धृ|| जरतारी आसलं काठ तिचा बारीकसर नक्षी आसलं तिच्यावर बुट्टेदार लई दिसांची ईच्छा आहे मनी आजच आणा मला येवला पैठणी ||१|| आमसूली नाहीतर रंग आणा निळा जांभळा कसा दिसलं कुणा ठावं चालंल हिरवा पिवळा आत्ताच घाई करा अन लगेच जावा धनी आजच आणा मला येवला पैठणी ||२|| नितळ काया माझी वर तुमची माया जीव लावायचं शिकावं तुमच्याकडून राया आहे गरज झाकायची ज्वानी आरसपानी आजच आणा मला येवला पैठणी ||३|| - पाषाणभेद (दगडफोड्या) १६/०४/२०१०

फुललेल्या पळसाच्या सौदर्याची बात न्यारी! पण पळसास आस, तेव्हा पानांचीच खरी.. झाड तुटे - तुटे जीव, घरटीही उलथती.. मी, नुसताच बघ्या.. सल लागतो जिव्हारी विसंगती जीवनास पाचवीला पुजलेली.. कुस्करल्या यौवनाचा शाप सदा तिच्या(च) उरी वादळाचा तिढा, आता कुणी कसा सोडवावा.. पणतीस तेवतांना बघण्याची ईच्छा धरी! भुकेल्यास अन्न देता मनी नाही समाधान.. हिशेबात पुण्य येई.. अशी मनाची पायरी.. हसू राखतो जरासे.. तडजोड जगण्याशी पण रोकडे सवाल.. ओघळती गालांवरी राघव