ओळखीचे होते सारे तिथे देखावेच होते न्यारे तिथे! गाईन गीत आता खुशीने वाहतील मोकळे वारे तिथे! लाभेल शांती तिच्या जिवाला आनंदे वाहीन भारे तिथे! फेसाळेल मद्य प्याल्यात आता कोंडाळतील हावरे सारे तिथे! मी आस्तिक, मी नास्तिक उघडीन सारी दारे तिथे! -- तात्या अभ्यंकर.

फार वर्षांपुर्वी एका वृध्दाश्रमाला भेट देऊन आल्यावर तिथल्याच एका देवळाच्या पार कट्यावर एकटाच बसलो होतो आणि तेवढ्यात वा-यावर हेलकावे घेत एक पान गळलेल बघताना सुचल. १. त्या झाडाला देखिल आता, माझ असण नकोस वाटल. कसं वा-याच निमीत्त करुन, मला एकट टाकल. याचा श्वास मी होतो. याचा ध्यास मी होतो. उन,वारा पाउस झेलत, याला मी जगवल बघा तुम्हीच, आता त्यानी कस वागवल. त्या झाडाला देखिल आता, माझ असण नकोस वाटल. कसं वा-याच निमीत्त करुन, मला एकट टाकल. २. घातले सुखाने, हे अवघड उखाणे. सोडवितो जन्मभर, तुझ्या आठवाने. तुटली माळ, विखुरले मोती. उरला धागा, केवळ हाती.