मूळ कविता : संदीप खरे गाडी सुटली , हमाल हलले , काढा चाळीस पटकन बोले, गाडी सुटली , पाकीट निघता , हमाल डोळे हसरे झाले, गाडी सुटली नोट वीसाची , हातामधुनि तरी सुटेना , चार बोचकी चाळीस रुपडे , पटू दे म्हटले तरी पटेना, का रे इतका जीव जाळुनी , नोट वीसाची हाती मिळते, डोळ्यादेखत गायब होते , खुर्दा चिल्लर हाती उरते. गाडी गेली फलाटावरी , लालपणाचा गलका झाला, गाडी गेली , सोडा मारुन जीव तापला हलका झाला. हे भलते अवजड असते , कुणी प्रचंडसे पेटारे , ते लांब लांब नेताना, डोक्याच्या उप्पर आणि काहिसे खूप घेताना,

अजून मी माझ्यातच जगते कुठे किनारा धरतीमाते जाणिव नाही कुणास माझी प्रवास मी एकटीच करते... गुलाम जीवन खितपत मळले नाव माझी धारेत डळमळे कुठली नाही दिशाच ठावी गांव कोठले मला न कळले भाव भावनांचा बाजारी एकटीच मी दारोदारी विरक्त जीवन ईश्वर कोठे भक्त म्हणुन ना कुणी स्विकारी अजून मी माझ्यातच जगते कुठे किनारा धरतीमाते जाणिव नाही कुणास माझी प्रवास मी एकटीच करते... - शब्दमेघ ... (स्त्री.. भावनांचा प्रवास मधुन ) हेल्प: चाल येथे सांगता येत नाहिये , तरीही राग थोडासा "दयाघना" गाण्यात वापरला आहे तसा आहे. रागाचे काही कळत नाही मला, पण मित्राने बंदिश गाताना तसे सांगितले म्हणुन ..

जेव्हा तो प्रेम करतो तेव्हा त्याच्या खिशात चंद्र असतो जेव्हा ती प्रेम करते तेव्हा तिच्या मनात एक स्वप्न असते दहा पेंशाचे फुटाणे खाता खाता दोघांचे एक गाणे असते चला इथपर्यंत पाऊलवाट सापडली स्वर्ग आता हाकेवर आहे आमचे प्रेमतर सात जन्माची ठेव आहे !! तो तिच्या डोळ्यात बघतो एक छान गाणे गातो ती डोळे मिटते त्याच्या गाण्यात हरवून जाते इथपर्यंत गाडी येता येता ती अवघड वाट संपून जाते प्रेमाचा शेवट लग्नात होतो हु.sss...शः....!! आई बाबांचा अवघड प्रश्न आपण चुटकीसरशी सोडवला ह्याच आनदात दोघे असतात संसाराचे गाणे ठेका धरून गात असतात ....!!