आयुष्याला मी सौख्याचा बाजार म्हणालो. अन दु:खाला जगण्याचा अधीभार म्हणालो हाताने ती भरवीत होती घास कुणाला . तेव्हा मज तू दिसलीस सुंदर फार म्हणालो.

......आणि मग थोडं पुढे गेल्यावर मला दिसला एक नेता जो देत होता आश्वासन कसलेतरी पाच वर्षापूर्वी तो हेच बोलला होता...असं मला पाच वर्षापूर्वी वाटलं होतं ते आठवलं . . पुढे जात होतो तसतसं बातम्या ऐकायला येत होत्या रोज एक पुतळा पडल्याच्या काही पुतळे बनले होते घाईघाईत तर काहींना लोकांनी पाडले होते काहीचे पायच तकलादू होते म्हणे तर काहींची डोकी फार उंच गेल्यामुळे तोल गेला होता काही मात्र पडले होते हकनाक ....माझ्या शहरात खूप पुतळे झालेत . . थोड्या वेळाने एका डोंगरावर चढलो तिथून दिसत होती ठिकठिकाणी भांडणारी लोकं काहींकडे कारणं होती भांडायची काही विसरून गेली होती कारणं भांडता भांडता काहींना माहिती नव्हती

'कविता वृत्तात हवी' 'हओ' 'कवितेला लय हवी' 'हओ 'कवितेत सुयोग्य यमक हवेत' 'हओ 'कविता जगातल्या कुठल्याही वाचकाच्या मनाचा ठाव घेणारी हवी' 'मंजे?' 'म्हणजे कविता ग्लोबल हवी रे' 'अच्छा!

संभोगावेशात मला तू एकट्याला सोडून गेलीस तेव्हा बारा अमावास्यांचे अंधार भोवती दाटून आले अन् आठ दिश्यांची वादळे अंगात भरून राहिली मग अनामिक ग्लानीने मी कोसळून पडलो. तू दिलेल्या सुगंधी सहवासाची आवर्तने भोवती रुंजी घालू लागली अन् मनात दाटले वासनामृग आवेशी गवतांचे भाले कुरतडू लागले, सारी हिरवळ नष्ट होवून मातीला सूर्य दिसू लागला पण माझ्याभोवती दाटलेल्या अंधाराला माझी दया आली नाही.