रानपाखरांची घरे अंगीखांदी जे माळते असे झाड फुलताना पान पान किल्बिलते क्षितीजाशी विझताना चांदणे जे उसासते त्याचे पहाटे पहाटे जीवघेणे गीत होते रानावनातून नदी जेव्हा खळाळत जाते ऐलपैलतीरी तिचे पाण-पैंजण वाजते फुफाटल्या मातीवर मृग शिंपण घालते तेव्हा अत्तराची कुपी आसमंती ओसंडते नाद-शब्द-ताल-गंध जिथे काळजा भिडते तिथे ओठंगून उभी.. ...एक कविता असते

का करत नाही कुणी उलट सारे ज्याला त्याला सुख प्यारे हा द्यूत मांडला कुणी ? इथे पटलावरचे प्यादे सारे मंडल डोळ्यांनी दिसते खरे दिसतात नभी चंद्र तारे आवाका दोन नेत्रांचा असा किती ? त्यात सामावले सुखदुःख आणि अश्रू सारे दोन पायावरती उभे धड पुरे असती एका मनाचे खेळ सारे मन शोधूनही सापडत नाही विज्ञानास तरी त्याचे अस्तित्व खरे बघता सरळ कुणी , वाकडी भासे दुनिया वाकडे वागता कुणी सलाम ठोके दुनिया वक्र दृष्टी ग्रहांची ज्या कुंडलीत त्याच ग्रहांची शांती होते इतर ग्रहांचे फळ मिळूनही सारे काही दुर्लक्षित होते बळी द्या त्या कोंबड्या बकऱ्या द्याल का कधी बळी वनराजाचा ?

ये शायरी नही दोस्तो हकिक़त है ------ अपने माझी को टटोलता हूँ कभी तो गुजरे हुये सालो में एक रुहानी कहानी दिखायी देती है ------ समंदर के किनारे जानो पें सर रख्खे बैठी हुयी एक भोली, कमसीनसी लडकी दिखती है ------ आज भी उसके चेहरे को देखते ही रुह को जो लम्स होता है मानो ओस से भीगी मिट्टी पैरोंको छू गयी हो ------- उस रात अचानक एक बात समझ आयी थी रोशनी मोहताज होती नही चाँद या सुरज की ------- ये शायरी नही दोस्तो हकिक़त है ------ गर जो वो पास ना हो तो भी साथ रहती है सच कहता हूँ सासोंमे महकती रहती है ------- पुरे बारा सालोंका साथ रहा है उसका और मेरा ... वही भोली, कमसीनसी लडकी ... पहचान तो थी उसकी और मेरी