अजून आहे ठरायचे, उठायचे की 'बसायचे' इथे न ओठांस ओलही, कसे कुणी आज़ प्यायचे ? ओळओळ इकडेतिकडे पाडायाचा सोस जुना! आयत्याच या कविता घ्या, स्वत: कशाला लिहायचे ? प्रिये तुझ्या त्या बापाचे हात नव्हेतच नाजुकसे! (गालांवर कडकडलेल्या विज़ांस कैसे स्मरायचे ?) वेगवेगळ्या कवितांचे मिळत ज़ात आंदण आहे अंतर दोनच मिनिटांचे, मागे कां मी पडायचे ? कां पेल्यातून शेवटच्या करावीस मैफल हळवी ? पेय अनावर झाले तर, पोट दाबुनी धरायचे आमची प्रेरणा: फिनिक्स यांची गझल

जेथे बघेन तेथे डोळ्यांस स्वप्न दिसते फटकावले मला की भार्या प्रसन्न दिसते... आहे खरी अवदसा ही वेगळीच दृष्टी ! का लागलीच कविता मज मात्र भिन्न दिसते...? जेव्हा लिहून बघतो, जग हासतेच वेडे जेव्हा पडीक असतो, जग खिन्न-खिन्न दिसते... मी गुत्त्यामध्येच इतकाइतका रमून जातो; उधळीत रंग माझे, मज सर्व नग्न दिसते... "हणतोच", तो म्हणाला, मी ऐकलेच नाही मी एकटाच आता, अन सर्व सुन्न दिसते... मी लेखनास आता पेल्यात बंद केले कोणी किती म्हणू दे "मडकेच भग्न दिसते"... आमची प्रेरणा: अजबरावांची मस्त गझल - पाणावले तरीही

ॐ नमो सुरादेवते | क्लेशहारिणी जगन्माते | जी आम्हा नशेप्रत नेते | अखंड नमन करितो तिज ||१|| जे तुझे परमभक्त | मूढ ज्यांस बेवडे म्हणत | मद्यपी ते सदोदित | तव स्तुती करती अहर्निशी ||२|| जरी त्यांनी अनेक लिहिली | स्तुतिपर काव्ये तुजप्रती भली | ना तुझी पोथी लिहिली | म्हणून हा ग्रंथप्रपंच ||३|| जरी हा अनिकेत मूढमती | काव्यात मुळीच नाही गती | खरीच जी तुजवर भक्ती | ग्रंथ तडीस नेईल हा ||४|| म्हणोन मी ऐसे म्हणतो | तुझे चरणतीर्थ आधी प्राशितो | त्यावरीच हा ग्रंथ लिहितो | सुरेख होईल नि:संशय ||५|| तेव्हा आता माते | तूच माझिया हस्ते | लिहावेस ह्या ग्रंथाते | कृपा करावी भक्तांवर ||६|| ह्या ग्रंथाचे करोनि

आमची प्रेरणा श्वास स्वतीचा यांची कवितादृष्टी भ्रम (दृष्टी भ्रम) . गेले कित्येक दिवस मला मी .... जरा बरा वाटत होतो. मग गुत्यात चमकणारे दिवे. आता पाहतो तर, वाढलेले कान. उद्या कदाचित!! शेपटी ही दिसेल. आणि पुढे, खूर आलेले हात. किंवा मग आणखीन काही... अस्पष्टसं..... ढोस केशवसुमार ................ ०६-०३-२००८

संदीप खरे यांच्या काव्यांवर सध्या तलवार चालवली जाते आहे. केशवसुमार, धनंजय, सर्किट, ओगले साहेब यांच्या खमंग भाजलेल्या खार्‍या शेंगदाण्याच्या पुडित माझा हा खवट, कुसका शेंगदाणा खपवून घ्यावा ही विनंती. चाल : मन तळ्यात मळ्यात, जाईच्या कळ्यांत.... खर गव्हातं, तांदळातं, गूळाच्या शिर्‍यातं.. खर नाजूकशी एक गार, माझ्या वरण आणि भातात.. घरी चाळणींची चळचळ वाढे खरखरं उगी तशात इथे वाण्याला सांगतो आणि अरे वाणी.. असे भेसळ तुझ्या मालात.. भिडू लागे राख दातालाही माझ्या दातांची धार घशात... माझ्या नयनी लक्ष त्या धारा आणि राग तुझ्या डोळ्यांत... - प्राजु

संदीप खरे यांचे 'अताशा असे हे मला काय होते?' ही आमची प्रेरणा. अताशा कसे हे मला काव्य होते? कुण्या कवीच्या पाणी डोळ्यात देते बरा वागता वागता फीट येते विडंबून शब्दात ते काव्य येते जरी वाचता हा पसारा कवींचा कसा हर्षतो चोर माझ्या मनीचा असे हालते आत जोरात काही मिळे माल कच्चा तरी तो मलाही नसे ती दयाही, अनवधान नाही कसे ते विडंबू, असे भान तेही जसा चोर निघतो धनाच्या भिलाषा सगळे नकाशे, अनुमान नाही जसा ऐकू येतो कवींचा इशारा क्षणी दूर होतो मनींचा पिसारा विडंबून ज्या रोज जातो पळूनी कवींनाच त्या मागू जातो सहारा कशी ही अवस्था कवी