धर्म-शिक्षणाचे धडे द्या......... जून महिना उजाडला की, आपल्या पाल्याला शाळा- कॉलेजात प्रवेश मिळविण्यासाठी पालकांची एकच धांदल उडते. त्यातल्या त्यात पाल्यासाठी इंग्रजी माध्यमाच्या शाळांमध्ये प्रवेश घेण्याची वाढती फॅशन अलिकडे पालकांमधे, विशेषतः शहरामधील पालकांमध्ये वाढलेली आहे. परंतु हे पालक एक गोष्ट विसरतात की, शिक्षणाबरोबर संस्कार हे ही महत्वाचे असून हे संस्कार धर्माद्वारेच मुलाबाळांमध्ये उतरु शकतात. धर्मासंबंधी शाळांमध्ये हल्ली फक्त सुरवातीला प्रार्थना म्हणण्यापलिकडे मुलामुलींचा धर्माशी संबंध येत नाही. या पलिकडे आपल्या धर्मग्रंथाचे वाचन, पाठांतर, निरुपण वगैरेसाठी काहीही शिक्षण दिले जात नाही.

आपल्या मराठीमधे अनेक उपदेश कथा आहेत्...उपदेश सोप्या भाषेत कसा द्यायचा हे त्या कथा लिहीणाराला सहज जमुन जाते. या कथा केवळ आपणाला ठाउक असणारा उपदेश सांगतात असे नव्हे. त्यातुन आपणाला माहीत नसणारा नवा उपदेश ही तेवढाच मोलाचा असु शकतो. तो कळण्या साठी फक्त आपण आपला द्रुष्टीकोन बदलणे जरुरीचे आहे... इथे एक गोष्ट सांगतो..पहा तुम्हाला अशा इतर गोष्टी आठवता का? तुमच्या बुद्धी साठी हा एक नवा खेळ / चॅलेन्ज समजा.... हितोपादेश या पुस्तकात एक चिमणीची आणि माकडाची गोष्ट आहे... एक माकड पावसात भिजले होते.. त्याला थंडी वाजत होते.

नमस्कार. विद्रोहींच्या भाषेत भाड्या, आलो रे.. माझ्या मते समाज्यातील सर्व घटकांसाठी लेखन असावे हे मला मान्य आहे. परंतु कविता करताना वेगळे भान ठेवावे असे वाटते. समाजाला दलदलीतून वर आणण्याचे काम कवीचे आहे. सातत्याने विचित्र लिखाण करून आपणच आपल्या समाजाचे नुकसान करतो आहोत असे वाटते. खोटे सांगावे असे माझे म्हणणे नाही. समाजासमोर चांगले आलेच नाही तर ? काही कविता पाहून खेद वाटतो - तरूण, नवख्या कवीने अभ्यास म्हणून जरी वाचले तरी त्याला वाटेल - पहायला गेलो सर्वसमावेशक सागरा, भेटून धन्य झालो तुला, हे गटारा.