मिसळपाव
आर्यांचे मुळस्थान कोणते? : डॉ. आंबेडकर - ३
3
वीश
तू तर माझी स्पेशल डीश
द्यायच्याय तुला भरपूर वीश
दिसली नाहीस एक दोन वीक
बरी नव्हतीस, होतीस का सीक?
स्पेशल माणसाला स्पेशल गीफ्ट
आयुर्मान लाभो तुजला 'ह॑ड्रेड ए॑ड फीफ्थ'
Taxonomy upgrade extras
तू, फक्त हो म्हण
तू, फक्त एकदाच हो म्हण
आयुष्याचे तुझ्यासाठीच
असतील सारे क्षण
डोळ्यात उमटेल तुझ्या
माझेच प्रतिबि॑ब प्रतिक्षण
पण तू, फक्त एकदाच हो म्हण
Taxonomy upgrade extras
सी वर्ल्ड, सॅन डिएगो सहल
नुकतीच सॅन डिएगो या अमेरिकेच्या नैऋत्य टोकावरील सुंदर शहरास भेट दिली. तेथील समुद्रकिनारे फिरलो व सी वर्ल्ड ला भेट दिली.
त्यांच्या कवितेतील पाऊस
त्यांच्या कवितेतील पाऊस
पाऊस आला आणि पाठोपाठ उगवल्या जिकडे तिकडे
पावसाच्या कविता...
त्यांच्या कवितेतला पाऊस रिमझिमत होता
मोत्यासारखे भासत होते टपोरे थेंब
हवेत दाटला होता सुखद गारवा
त्यांनी लपेटल्या काश्मिरी शाली
त्यांच्या अंगणात मोर नाचले पिसारा फुलवून.
पावसानं आधी आमचं छप्पर उडवलं
मग आमची पार दाणादाण उडवली.
माणसं, चूल, कापडं सगळंच चिंब भिजलं
छातीशी हात बांधून बसून राहिलो आडोशाला
उपाशी पोटानं, काकडत, कुडकुडत...
ज्यांच्या डोक्यावर असते छप्पर
त्यांच्या कवितेत नाचतात मोर
आमच्या कवितेत पावसानं फक्त चिखल केला
फक्त चिखल केला...
-अविनाश ओगले
Taxonomy upgrade extras
चाहूल.... नाटक...
चाहूल
चंद्रलेखा प्रकाशित
चिरंतन निर्मित
दोन अंकी नाटक... चाहूल..
लेखक : प्रशांत दळवी
दिग्दर्शक : चंद्रकांत कुलकर्णी
कलाकार : तुषार दळवी
सोनाली कुलकर्णी
कथासूत्र :
मकरंद आणि माधवी या तथाकथित आधुनिक, शहरी जोडप्याची एका रात्रीत घडणारी ही गोष्ट...मकरंद ऒफ़िसमधून घरी आलाय आणि चिडचिड करतोय , नंतर त्यामागचं कारण असं कळतं की त्याच्या बॊसनं माधवीला एक रात्र त्याच्याबरोबर लोणावळ्याला पाठवण्याची विनंती केलीय...
मग एकमेकांवर दोषारोप ( तूच जास्त नटतेस वगैरे आणि ती म्हणते तिथेच त्याला ठणकावून शिव्या देऊन नकार का नाही कळवलास वगैरे)... मग चर्चेलाच तोंड फ़ुटते....
आपल्या ना नक्की उत्तम, ना एकदम भुक्कड अशा मध्यम प्रतीच्या निर्मितीक्षमतेचं करायचं काय?
भडकमकर मास्तरांनी 'साठेचं काय करायच?' ह्या नाटकाच्या परिक्षणात मांडलेला 'राजीव नाईक' ह्यांचा हा विचार मनात रेंगाळत, खर तर वादळासारखा घोंघावत राहिला...
आपली मीडिऒक्रिटी , सुमारपणा ओळखून, पत्करून, तो पचवणं हा एक भयावह, क्लेशकारक आणि होरपळवून टाकणारा प्रकार आहे..आता अभयची समस्या तीच माझीही समस्या आहे. आपल्या ना नक्की उत्तम, ना एकदम भुक्कड अशा मध्यम प्रतीच्या निर्मितीक्षमतेचं करायचं काय?खरच, का छळत, होरपळत असावा हा विचार एवढा?
शनि गेला मंगळाकडे
शनि गेला मंगळकडे
मागायाला हात
म्हणे, युतीवे आपण दोघे
करू सर्वांवर मात
मंगळ म्हणे शनीला,
रंग माझा बदलतो आहे,
पृथ्वीवरचा माणूस
इकडे यायला निघतो आहे.
चंद्र म्हणे, माणसाचा आता
भरवसा नाही राहिला.
मला अक्षता टाकून एकदा
रोहिणीला पाहून हसला.
राहू - केतूने ऐकला संवाद
म्हणे त्यांना सावध रहा.
माणसासाठी अधुन-मधून
आपापली स्थाने बदलत रहा.