(सौमित्र ह्यांच्या 'बघ तुला माझी आठवण येते का' ह्या कवितेच स्वैर विडंबन करण्याचा एक प्रयत्न) कर्जवसूली साठी येणारे गूंड खिडकीत उभ राहून पहा बघ तुला घेतलेल्या ग्रुहकर्जाची आठवण येते का? खिडकी बंद करून घे. दिवे पंखे मालव. सर्व नळ बंद करून टाक. बघ तुला घेतलेल्या ग्रुहकर्जाची आठवण येते का? थडथडणार काळीज जागेवर आणायचा प्रयत्न कर. डोळे मीटून घे. देवाचा धावा कर. राम रक्षा म्हण. नाहीच आठवली तर भीमरूपी महारुद्रा म्हण. बघ तुला घेतलेल्या ग्रुहकर्जाची आठवण येते का? मग हळूच मागच्या दाराने बाहेर पड. चालत रहा भिती कमी होईपर्यंत. ती कमी होणार नाहीच. मग घरी ये. साडी बदलू नकोस.

तनुलीचे आजीआजोबा जेव्हा परत जायला निघाले त्यावेळी तनुली आपल्या आईबाबा बरोबर त्यांना पोहचवायला गेली होती.त्याचवेळी तिच्या लक्षात आलं की हे आता परत येणार नाहीत,त्यांच्या डोळ्यातले अश्रू पाहून नंतर ती मनांत म्हणाली, का असे गेलात तुम्ही ना बोलता ना सांगता सहवासाच्या संगतीची हिच का हो वाच्यता? नंतर घरी आल्यावर आईबाबांचं बोलणं तिने ऐकले. आईबाबा आले घरी म्हणती एकमेकामधे ठेऊया हिला उद्या डेकेअरमधे तनुली रात्री झोपली नाही.आजीआजोबांची तिला सतत आठवण येत होती. झोप येई ना मला वाटे आईला मज भूक लागली जवळ घेऊनी देई दुदु मला कसे सांगू मी तिला येई आठवण त्यांची मला दुसर्‍या दिवशी डेकेअरमधे टॉम,जेरी,क्याथ

गझलेच्या विशेषांकातली अनंत ढवळे ह्यांची 'तसा कुठे मी..' ही गजल वाचली आणि माझे जिवापाड चालवूनही फसलेले अनेक प्रयत्न डोळ्यांसमोर येऊन गेले!

आमच्या आवडत्या संकेतस्थळाचा दिवाळी अंक प्रकाशित झाला आणि त्यातली ही कविता वाचून आम्हाला आमचे गेलेले तें दिन याद आले. आणि आम्ही सुटकेचा निश्वास सोडला... हाय :) दिवाळी अंकाला, गझलकारांना आणि विडंबनकारांना शुभेच्छा झाले होते जरि माझे मुंडण तेंव्हाही उगाच नव्हते केले मी भांडण तेंव्हाही! मला ठोकण्यासाठी जरि तू फिरून थकलिस मिटले नव्हते डोळे... तू कारण तेंव्हाही... कशास वाटे काळ थांबला कालच्यापरी असह्य झाले होते... सारे.. क्षण तेंव्हाही... तुझे नि माझे हिशेब होते चुकते झाले (तुझेच भरले पाकिट...