संवाद दोघींचा
ओ राणी सरकार उठा उठा ६. ३० वाजले !
ए थांब ना प्रगती ! झोपू दे ना ५ मिनिटे अजून !
अजिबात नाही या तुझ्या अशा आळशीपणामुळे आजकाल तुला आवरायला रोजच उशीर होतो आणि मग शेवटी गडबड करत नीट न आवरता तशीच जातेस. घाणेरडी
बरं बरं असू दे !
अगं असू दे काय राणी म्हणून मिरवतेस ना ? आम्ही तुझ्या मैत्रिणी बर्या म्हणायच्या तुझ्यापेक्षा
हो बाई .बास कर तुझी वटवट. जाते मी आवरायला !
राणी आजचा दिवस लक्षात आहे ना ?
का गं?
आज आपल्या मैत्रिणीचा वाढदिवस असतो !
कुणाचा ?
अग विसरलीस ? इंद्रायणीचा गं !
हो खरंच की ! बर झालं आठवण केलीस ते . नाहीतर रोजच्या सारखं लोणावळ्याला फक्त वडापाव घेऊन निघालो असतो दोघी.
बहर
नुकताच तुझ्या आठवणींचा बहर
मजला पुरता वेढुन गेला
भरदार फुललेला गुलमोहोर
पावसान पुरा झोडुन गेला !!
कळेल तुला त्या तेथे दुरवर
आठवांचा पायरव वाजुन गेला
आवरताना चांदणे हे शुभ्रतर
रात माझी जागवुन गेला !!
निनाद्ताना पावसाची सर
मजला पुरता झींगुन गेला
कधि ना तुला कळ्णार
गंध तुझा हा वेडावुन गेला!!
सुचेता सुळे
Taxonomy upgrade extras
सर्पाख्यान !
घराच्या फाटकाजवळच मी एक कृष्णकमळ लावले होते. तेव्हाच कोणीतरी शेरा मारला होता की कृष्णकमळाजवळ साप येतात असा. पण एक तर मला त्या फुलांचा सुगंध मनापासून आवडतो अन भर वस्तीत कुठले आले साप बीप ? असे म्हणून मी आपले दुर्लक्षच केले होते. तसे नाही म्हणायला पाठीमागच्या शाळेच्या आवारात एक दोन वेळा एक मोठा साप दिसला होता पण किती तरी वेळा सांगूनही त्या शाळेच्या मुख्याद्यापकांनी दुर्लक्षच केले होते अन शिवाय तिथे एक मूंगूसही दोन चारदा दिसले होते. कशी छान गुण्यागोविंदाने नांदणारी जोडी होती तिथे. पण तो साप कधी इकडे तिकडे भटकलेला पाहिला नव्हता, त्यामुळे मी ही जास्त विचार केला नव्ह्ता त्या बाबतीत.
(पुनरागमनी अरे सुमारा...)
काल प्रातःस्मरणीय नित्यवंदनीय विडंबन भास्कर गुरुवर्य केशवसुमारांचे (परिकथेतील राजकुमारा ...)विडंबन प्रसिद्ध झाले अन आम्हाला त्यांनी इतके दिवस जोमाने दिलेल्या दिक्षेचा गृहपाठ दाखवण्याची घाई झाली !!
:D
पुनरागमनी अरे सुमारा
स्थळे ती सारी बघशील का ?
काय चालले आंतरजाली
आग जरा विझवशील का ?
त्या नावांचे गूढ इशारे
बघ ते वाचून जाणून सारे
स्वयंप्रकाशित जरी म्हणोनी,
पुरी न भाजी देशील का?
भोग नशिबा कुणी लावले ?
सल्ला काकुस कुणीरे दिला ?
त्या चर्चाची साक्ष अम्हाला,
'कशा'तुनही देशील का ?
फसुन तुजला देती
उभ्या उभ्या विनोद (अर्थात स्टँड अप कॉमेडी)
मिपाकर मित्र/मैत्रिणींनो....
न्यू जर्सीतील आम्हा काही जणांचा एक उभ्या उभ्या विनोद करणारा संघ आहे :)
मध्यंतरी आम्ही महाराष्ट्र फाऊंडेशनच्या निधी उभारणी साठी साधारण सव्वा तासाचा एक कार्यक्रम केला होता.
त्या कार्यक्रमाची क्षणचित्रे 'तू नळी'वर उपलब्ध आहेत.
ह्या ध्वनि-चित्रफितीमधे चुकून माझे नाव 'सुरेश' असे दिसते पण नवीन चित्रफीत मिळाली की हा दुवा बदलीन.
सादरकर्ते -- अनुक्रमे --
- शुभदा कामेरकर
- प्रशांत गिजरे
- सुरेश जोशी
- वैशाली फणसे
- विनय देसाई
- अस्मादिक !!!
(परिकथेतील राजकुमारा ...)
आज सकाळीच वंदना विटणकर याचे परिकथेतील राजकुमारा हे सुरेल गीत ऐकल आणि संध्याकाळी आम्हाला 'अल्पवयीन, संपुर्ण शारिरीक वाढ झालेला पण बौद्धिक वाढ अपुर्ण असलेला' अ.शे.मोगलगिद्दिकर यांचे ऐतिहासीक दस्ताऐवजांचा आभ्यासपुर्वक रुमाल वाचायला मिळाले..
मिठाचे काय आहे!
आमच्याकडे घरात एक वाक् प्रचार मोठ्या गमतीदार रीतीने रूढ झाला होता - मिठाचे काय आहे!
त्याचे असे झाले, की एक दिवस वडील दौर्यावरून रात्री उशीरा परतले. त्याना आम्ही मुले काका म्हणत असू. जेवायला रात्री खूप उशीर झाला. साधाच बेत जेवायला - मुगाची खिचडी आणि कढी!
पहिला घास काकानी घेतला, आणि चेहर्यावरची घडीही न बदलता आईला म्हणाले, "जरा मिठाचे पाहू!"
आईला काय प्रकार झाला आहे ते लगेच लक्षात आले, नि ती म्हणाली,
"अय्या, मीठ घालायचेच राहिले!"
काका म्हणाले, "असू दे, वरून घेऊ, तसे काहीच बिघडले नाही; घाईघाईत होते असे कधीकधी!"
पण लक्षात असे आले, की वरून घेतले, तरी 'ती' मजा काही खिचडीला येईना!
मिसळपाव

