चायला आजचा दिवस काही वेगळाच गेला आज सकाळी रेग्युलर कॉलेज वगैरे करुन आलो आणि अभ्यासाला बसलो तेवढ्यात लक्षात आले की आमचा नजीकचा भुत़काळ व नजीकचा भविष्यकाळ(दहावी आणि बारावी) यांची परिक्षा संपत असल्याचे लक्षात आले .वेळ बघतो तर दुपारचे एक वाजलेले ,बर विषय आला तो आला तो काही डोक्यातुन जाइचना. सारखे माझे गेल्या वर्षीचे दिवस आठवु लागले .दहावीची परीक्षा झाल्यावर आम्ही केलेली मजा ,जवळजवळ वीस जणानी एकत्र जावुन पाहीलेला वन टु थ्री हा बोगस चित्रपट .लेट खेळलेली रंगपंचमी वगैरे वगैरे . अचानक जणु काही २८ मार्च २००८ हा दिवस डोळ्यासमोर उभा राहिला.

माझं गाव तसं शांत आहे. म्हणजे वर्दळीच्या वेळेतही बर्‍यापैकी मोकळे रस्ते असतात. आमच्या भागात तसा उन्हाळा जरा कडकच. मग दुपारच्या वेळेस उन्हाळ्यात रस्ते, गल्ल्या अगदी मोकळ्या मोकळ्या असतात. तुरळक चुकार एखादी रिक्षा धावते, किंवा कुल्फीवाला/बर्फ का गोलेवाला पुकारा करत जातांना दिसतो. दुपारी मात्रं उन चांगलेच तापलेले असते. शिशिरातली पानगळ धुळीच्या भोवर्‍यांवर स्वार होउन गल्लोगल्ली, छोट्या मोठ्या मैदानांवर नाचत असते. आईची नजर चुकुवुन बाहेर खेळणारे एखादे चिमुरडे त्या वावटळींमधे कागदाचे तुकडे टाकण्यात मग्न असते.

उन्हाळ्यात प्रत्येकाच्या तोंडावर रोज एकदातरी ही वाक्य येतातच. "केवढ गरम होतय आज" रोज मध्ये हा आज असतो. "काय उन पडलय कडकडीत", "बाहेर नकोस वाटतय उन्हामुळे", "कधी संपेल हा उन्हाळा ?" उन्हाळ्याकडे आपण ह्याच दृष्टीने बघतो. तो नकोसा वाटतो. गर्मि ने जीव हैराण होतो. खरच आहे ते. पण ह्यातले आपण फक्त अवगुणच पाहतो. पण ह्यात पण बरेच गुण आहेत. उन्हाळ्यातच मुलांना आणि आपल्याला मार्च एप्रिल पासून सुट्टीचे वेध लागतात. गावाला जायचे, फिरायला जायचे बेत आखायला सुरूवात होते. मे महीना म्हणजे काय मजेला उधाणच. मामाच्या गावाला ह्याच दिवसांत जायला मिळते. शाळेला सुट्टी मिळुन झोपेवरचे, खाण्यावरचे बंधन नाहीसे होते.