(ही कुणाचीच कैफियत नाही. हा आहे फक्त एक प्रयत्न, अनेक वर्षे जे पाहिले आणि त्यातुन जे जाणवले, ते शब्दात मांडण्याचा. वाचा, वाटले तर विचार करा, वाटलेच तर नजरेआड करा. माझे असे काहीच म्हणणे नाही. अन्यत्र पुर्वप्रकाशित झालेल्या माझ्याच लेखावर आधारित असे हे लिखाण आहे.) त्याचे नाव बहुधा राम असावे, किंवा रहमत, किंवा रफाएल! रामशरण असेल नाहीतर रणबीरसिंग. असो! आपल्याला काय त्याचे. तसे त्याच्या घरचे लोक आणि काही जिवलग सोडले तर कुणालाच त्याच्या नावाशी काहीच घेणेदेणे नाही.

परवाचीच गोष्ट ... दोन भूभूंची (काही सत्य घटनांवर आधारीत) शेवटी एकदाचा मॉन्सुन येऊन ठेपला आणि मला विद्यापीठात चालायला जायची हूक्की आली. गाडी काढली आणि विद्यापीठ गाठले. छत्रपतींच्या पुतळ्याजवळ गाडी पार्क करून बाहेर पडलो आणि बारीक तुषार अंगावर येण्यास सुरुवात झाली होती. तोंडाने मल्हारच्या सुरांचे नोम-तोम आळवत चालायला सुरुवात केली.

Congratulations You are too young for the job. But I have relied on my experience and instincts to select you. Do not disappoint me.- साहेब. Yes Sir, I will try my best.मी ____________________________________________________________ १९७२ साली World Health Organisation मधे निवड झाल्यावर साहेबांबरोबरचा पहीला संवाद. आई जाउन २० दिवस झाले होते. इंजीनियरिंग, पायलट वगैरे स्वप्ने राख झाली होती. इंजीनीयरीग चा वर्षाला ५ हजार परवडणार नव्हते, तर पायलट्चे महीना ५ हजार परवड्ण्याचा प्रश्नच नव्हता. बी.एस्.सी करता करता नोकरी करायचे ठरवले. आठ तासाचे कॉलेज, सहा तासाची नौकरी.

ताम्हिणीत जाण्यात "रिस्क' होती. दरवर्षीप्रमाणे दणकून पाऊस, दरडीबिरडी कोसळण्याची भीती म्हणून नव्हे. तर अजिबात पाऊस नसल्याच्या बातम्या होत्या म्हणून! जूनपासून पावसाची वाट पाहूनपाहून थकलो होतो. गाडीतून दोन ट्रिपा केल्या, दोन्ही कोरड्या! जेजुरी आणि कार्ला इथे घामानं पुरेवाट झाली होती.