नेहमीप्रमाणेच मावळतीकडे तोंड करून तो समुद्रकिना-यावरुन चालत होता. त्याच्या मनात कसला तरी कल्लोळ चालू असतानाच त्याची नजर खाली वाळूकडे गेली. त्या सोनेरी वाळूत त्याच्याच पावलांच्या बाजूने काही नाजूक पाऊलं उमटली होती...त्याच्यासारखीच पुढे जात असलेली. त्या पावलांचा मागोवा घेत तो एका खडकाजवळ पोहचला. ती तिथेच बसली होती. गालावर एक हात ठेवून बसलेली आणि तिच्या केसांची एक चुकार बट हळूच तिच्या गालांना स्पर्श करत होती. त्या खडकावर बसून जसं काही ती त्या सूर्याशी हितगूज करत होती...तिच्याकडे निरखून पाहताना त्याला जाणवले की तिचे डोळे खूप सुंदर आहेत.

3

अलिकडेच मॅसॅचुसेटस मधील म्युझियम ऑफ फाईन आर्टस मध्ये सहकुटुंब गेले होते. मला स्वतःला या म्युझियममध्ये जायला खूप आवडते. खरे तर सुटीच्या दिवशी घरी कोणी येणार नसण्याचे, किंवा बाहेर कुठे जायचे नाही आहे असे दिवस आमच्या वाट्याला सध्या कमीच येतात. अशा कुठच्यातरी दिवशी नुसतेच घरात कोंडून बसण्यापेक्षा बाहेर भटकून येण्यात गंमत असते. पण आमच्याकडे बाहेर पडायचे त्याआधी बाहेर हवा कशी असेल हे पहावे लागते. एक म्हणजे कडाक्याची थंडी किंवा पाऊस हे इथल्या लोकांच्या पाचवीला पुजलेले आहे.