चांदण्याने ओंजळ भरली चंद्र नयनी सामावला मत्सराने धुमसणारा, तो... सुर्य सखे मी पाहीला पसरले पंख मयुराने उन्मुक्त सुखे तो नाचला थांबला नभी खगराज पाहता नर्तन कोमेजला विठ्ठल विठ्ठल निनाद पंढरी भागवतींचा हर्ष गर्जला कमरेवरती हात ठेवूनी विठू सावळा हिरमुसला तुझे आहे ते तुझ्याचपाशी हेवा मना हवा कशाला? तुझ्यासारखा तुच राजा मत्सर का मनी आला ? विशाल. ०२/१२/२००९

आमच्या कवितेची प्रेरणा मिसळपावावरच्या तर्रीत तिखट कांदा खाडकन उडवतो रेवडी करतो वांदा त्या झालेल्या वांद्याची चुगली झाली न् टारोबा , तुज शहिद केले हलक्या हलक्याश्या खसखशी पिकवणारे, सहीतच हाणोनी विडंबन करणारे ते प्रतिसाद लोपूनी दुर्मिळ झाले टारोबा , तुज शहिद केले बाईवत वरवर भासवणारी आयडी, गजबजलेल्या खवत खरड पाडी, तू हिणकसलेल्या संतापाने त्यांस ठोकले टारोबा , तुज शहिद केले तू हवाहवासा, शान टार्‍यासमर्थकांची तू नडशी के व ळ मस्त कॅलेंडर्वडीशी तुजला जे नडले सगळे चुलीत गेले टारोबा , तुज शहिद केले तू एक दिनी आलास टेंपरवारी तू पुरावेच ठेवलेस माल

मनसरोवराच्या जलात चिमणा पक्षी हलकेच उठवितो नाजुक तरंग नक्षी त्या तरंगनक्षीचे कंकण मी ल्याले कविते, तुज शोधित आले इवल्या इवल्याशा बाळमुठी चुरणारे, झोपेतच हसुनी मंत्रमुग्ध करणारे ते ओठ दुधाचे टिपुनी तन्मय झाले कविते, तुज शोधित आले मायेची थरथर सुरकुतल्या स्पर्शाची, कौतुकभरल्या नजरेत लहर हर्षाची, मी आशिर्वादाचे अमृतकण प्याले कविते, तुज शोधित आले तू हवीहवीशी साथ सख्या सजणाची, तू तन्मय मीरा दासी हरिचरणाची, तुजसाठी जगले, तुझ्यात तल्लिन झाले, कविते, तुज शोधित आले तू रम्य सकाळी मंदिरात भूपाळी तू सांजवात तेवतेस संध्याकाळी त्या शांत ज्योतिसह मी उजळून निघाले कविते, तुज शोधित आले