सूर्य आता हातभर वर आला होता. हवेतला गारवा केव्हाच निघून गेला होता. आणि सावकाशपणे विटा ठेवून त्यावर चुना लिंपणाऱ्या चंद्र्याच्या कपाळावर घामाचे थेंब जमलेले मला दिसत होते. 'गावली गं, माज्या जाल्याला मासोली गावली गं.' चंद्र्याचं गाणं उजाडल्यापासनं चालू होतं. भाड्या येऊन गेला तेव्हा थोडा खंड पडला होता तेवढंच. पण आता त्याच्या गाण्यालाही थोड्या कंटाळ्याची झाक आली होती. घोल्याला बहुतेक इतकी वर्षं त्याच्याबरोबर काम करून त्याची सवय झाली असावी. मधनंच चंद्र्या आपल्याला झेपणार नाही एवढी तान घ्यायला गेला की क्षणभर आठी यायची आणि मान थोडीशी हलायची इतकंच. अशाच एका तानेनंतर घोल्या वैतागून म्हणाला.

सप्तअश्वांचा लगाम सुटला, दाही दिशा झाकोळल्या तमदैत्याचा नि:पात करावया नीशापती अवतरला फाल्गुन शुक्ल पुनव आजी, सण होळीचा आज दिन तेजाचा, करुया नमन अग्निदेवाला रचली ही रास शुष्ककाष्टांची वेढुनी ओंडक्याला, धुप, कापूर, तुप घालुनी वडवानल प्रज्वलिला, सुवासिनी घालिती रींगण पाण्याचे, नेवैद्य पोळीचा श्रीफळ वाढवुनी अग्निनारायण तुष्टविला धगधगती ज्वाळा, गजर ढोलताशांचा तांडव करीती लवलवत्या जीव्हा कळीकाळही थबकला आसमंत अवघा निनादला, महाध्वनी बोंब जाहला पाहुनी खेळ भावनांचा, मृत्युसुध्दा गहीवरला घाली सांगड निसर्गाशी, अमुल्य ठेवा संस्कृतीचा ईथेच घडले शिवराय आमुचे, विश्वसांगे तो जाणता राजा धगधगत्या होळीतुन श्री

या. आज उशीरा आलात मास्तर. तिकडे नको इकडे बसा की पलंगावर. पंख्याचा वाराही येतो तिथं. लवकर काय अन उशीरा काय? घरी एकट्या असणार्‍याला वेळेचे काय? आसं कसं वेळेवर जेवण झालं ठिक असते प्रकृतीला. सगळ्या गोष्टी वेळेवर व्हायला पाहिजे. तुमचे बरोबर आहे हो. पण वेळेआधी जेवले म्हणजे सगळाच प्रॉब्लेम. अन बाकीचे मेंबरं पण काय म्हणतील? बाकीचे मेंबरं काय हो, गप जेवतात अन जातात. तुमचे कसे सगळे वेगळेच आहे. म्हणून तर मी तुम्हाला निरनिराळे पदार्थ देते, खावू घालते. इतरांना देत नाही असले काही. अहो, तुमच्याकडे आम्ही काय जेवायला येतो का नुसते? पोट पुर्ण भरले तरच जेवणाची मजा आहे.