त्रिवेणी या गुलजारजीनी निर्माण केलेल्या नविन काव्यप्रकाराबद्दल (आता तसा जुना झाला आहे!) खुप वाचले. लिहायचा मोह झाला. ज्यांना माहीत नाही त्यांच्यासाठी थोडीशी माहीती: तीन ओळी असतात. तिसरी ओळ ही पहील्या दोन ओळींना पुढे नेणारी किंवा कमालीचा विरोधाभास असणारी आणि ती वाचल्यानंतरच खरा दोन ओळींच्या मागे दडलेला अर्थ उमगावा अशी असते. १. आधी येतो पाऊस.. मग तुझी आठवण.. . . . अंती शिल्लक राहतो तो मृदगंधच... २. तू, मि, पाऊस..

मित्र हो, खालील फोटो पहाण्यात आला. त्यातील संत रामदासांनी परळीच्या मठस्थापने करता बागा व वने निर्माण करण्यासाठी विविध २६० ( प्रत्येक ओवीत सरसकट १० नावे असे धरले तर २६ ओव्यात) झाडांची माहिती देऊन केलेले मार्गदर्शन रंजक वाटले. मिसळपावच्या खाऊभाऊंना हा काव्य-फलाहार आवडेल. त्यातील सध्या ज्ञात नसलेल्या वनस्पतींची माहिती काही मिपाकर देतील तर काहींना त्यातील दुर्मिळ वनस्पतींचे फोटो सादर करायला प्रेरणा मिळेल असे वाटून डॉ.

जुन्या चाळी च्या तिसर्‍या मजल्या वरची ती त्याची खोली! लाकडी जिना जातो नं?..त्याला लागून असलेली.. दोन वयातल्या मुली त्याला..माय नसलेल्या तारुण्याचा आवाज लपवत... ओल्या भिंत्यांच्या मागे जगण्याचा प्रयत्नात.... तिन कोणात मिळून चौकोनी कुटुंब.. दिवसा वळते अगरबत्ती, होतात शिकवण्या अन मेहंदी चे वर्ग रात्र पिळते दोरा-फॉल-पिको वर येता घरी मग, त्याची हाडे वाजतात मधेच, टेकताच त्या लुळ्या कॉट वर जिद्द जगण्याची अधिकच स्पष्ट होते दर रात्री 'गीत-माला' -ऐकता रात्र मग होते लयबद्ध त्या १०० वॉट च्या पिवळ्या प्रकाशातही मग.. तरूणाई कशी रंगीत स्वपन सारे बघते... भरलेल्या बेड वरचा सामान सारुन बाजुला दुमडलेल्या अंगा