दर्या किनारी फिरत होतो काल रात्री किंचित सा चिंतितच होतो मी कुणास ठाउक का? एकटाच होतो मी.. न पुढे कोणी, न मागे सावली होती सोबत न माझी इतुका एकटा मी... ऐकत होतो लाटांचे गीत पायाखाली तारकांच्या वाटा रात्री च्या अंधारात असा काही बघत होतो लांब जणु दिसत होते सगळे - लपलेले नव्हे......हरवलेला मी !!! खरं सांगु? मज आठवता मी तु ही आठविलीस मला न आठविली असतीस तर कुठे आदळल्या असत्या त्या लाटा? आहोटी चा भरती नं धरला होता हाथ जाता जाता... त्या थंड-ओलसर हवे नं नुसता गार पडलो होतो मी... जरुरीचेच होते तसे म्हणा... इतुके भाजले होते मनास त्याचा गुन्हेगारच ठरलो होतो मी.. चालत होतो पुढे... अन मागे पाउले उमट

एक आहे ही गोष्ट, आटपाट नगरीची यामद्धे आहेत अर्थातच, एक राजा- एक राणी ! पूर्वी सारखं नव्हे बरं,एकच राजा आणि एकच राणी, एकविसाव्या शतकांत असते, प्रत्येकाची स्वतंत्र नगरी,स्वतंत्र कहाणी! आपल्या गोष्टितल्या राजाला,राणी आवडली अगदी सहजच आणि राणीनेही संमती दिली,थोड्या हित्गुजांताच ! दोघांची मग सुरु झाली स्वतंत्र कहाणी, दोघांची नगरी, हिच्या मनाचा "तो" राजा, त्याच्या मनाची "ही" राणी, उघड्या डोळ्यानी दोघांनी,संसाराची स्वप्नं रचली, आई-बाबा वगैरे ठीक,पण बाळाची सुद्धा नावे ठरली ! प्रत्येक गोष्ट दोघांच्या मताप्रमाने,मनासारखी घडत होती, राजा-राणी आणि त्यांची दुनिया एकमेकाताच गुरफतात होती ! राजाच्या घरी द

आताशा सुंदर लागलाय स्वर वगैरे.. सगळं कसं छान चालू आहे हसतमुखानं यशाच्या छटा मोजत मस्त सरकतोय दिवस. माझ्याकडे यांव आहे आणि मी त्याला त्यांव दिलं. हिशोबाच्या कागदाचा मनात लागलाय ढीग. थुंकी झेलणारे झेलतायत.. असुयेच्या आठ्या सुखावून जातायत . मित्रांचाही आहेच की घोळका... सगळं कसं छान चालू आहे . मारायला शिकतोय की नकोसे विचार, हव्याशा प्रलोभनांच्या बदल्यात. खूप ताकद आहे अजून.. लांब धाव घ्यायची.. जवळच्या नात्याची मिठी फक्त सोडवायची सुखाच्या व्याख्या बदलतायत, नजर अजून रुंद होतेय.. घाव अजून खोल. जल्लोष होतोय धुंद.. दरडावून विचारणारा आवाज क्षीण होत जातोय. प्रशस्त होतायत रस्ते...