थोडे मजला कळाया लागले. तव रुप छळाया लागले. काजलनेत्र वा पिन पयोधर दोघेहि मला खुणवु लागले. गंधित मादक केश संभार मन त्यात अडकू लागले.. पहाताच तव यौवन रुप सारे आईने तडकु लागले. पहाता रसाळ अधर फोडी मन कविता प्रसवू लागले. निरखता मादक आक्रुति बंध द्वैताद्वैत रहस्य उकलू लागले. अविनाश

या कवितेचा वस्तुस्थितीशी काही संबंध आढळल्यास, एकाच नेत्याचे नाव सर्व घोटाळ्यांमधे वारंवार येणे हा जसा, तसाच तो ही एक योगायोगच समजावा. [चाल : "काळ्या मातीत मातीत" या कवितेच्या पहिल्या २ ओळी.] त्यांच्या थोत्रीत थोत्रीत खणकन वाजते त्यांच्या थोत्रीत थोत्रीत खणकन वाजते चमचे नाचती थयथय, 'पेपर' ढोल वाजविते त्यांच्या थोत्रीत थोत्रीत खणकन वाजते साखर स्वस्तात पाठविते, साखर महागात आणिते साखर मध्यात साठविते, साखर तिजोरी भरिते \\१\\ त्यांच्या थोत्रीत थोत्रीत.... प्याकेज कोनाला असते, प्याकेज कोनाला मिलते साहेब 'शहर' बांधिते, साहेब 'धरण' चोरिते \\२\\ त्यांच्या थोत्रीत थोत्रीत.... जमीन कोनाची असते, जमीन

आज पुन्हा मी रडले, का असे हे घडले ? खरंच का ती इच्छा होती, का मनाची भीती ? का नाही मज उमगली, ही नात्यातील प्रीती कसे समजवू मी मनाला ? का मुकले मी आनंदाला ? खरेच का सर्व दोष फक्त माझा होता ? यास्तव प्याला का माझाच रिता होता ? वाटे एकदाच परत जावे कुशीत शिरून पुन्हा रडावे का नाही ही ओढ त्याला ? का न उमगे मजला ? काळही सरला, ना वेळही उरला संयम माझा पुन्हा ढळला