1970 च्या दशकातील काही वर्षे मी मुंबईला नोकरी करत असे. अंधेरीला राहून रोज सकाळी लोकल ट्रेन पकडायची. मुंबईच्या प्रसिद्ध डबेवाल्यांमार्फत आलेला डबा लंच टाईम मधे खायचा व संध्याकाळी परत एकदा लोकल ट्रेनमधला गर्दीचा प्रवास करायचा असा माझा मुंबईच्या इतर हजारो किंवा लाखो चाकरमान्यांसारखा दिनक्रम असे. त्या वेळी करमणुकीची काही फारशी साधनेच उपलब्ध नव्हती. सिनेमा म्हणजे बहुधा हिंदी सिनेमे, ते सुद्धा ठराविक ठशाचे, हिरो, हिरॉइन, खलनायक, गाणी शेवटी ठिश्यां ठिश्यां! आणि गोड अखेर, या धर्तीचे! मासिके सुद्धा फारशी नसत. आणि जी काय मिळत त्यांची छपाई तितपतच असे. याच काळात नंतर इंदिरा गांधीनी आणीबाणी लागू केली.

माननीय सोकाजीरावांची माफी मागून हा छोटासा धागा काढत आहे ... कारण आम्ही पेठेतले, द्राक्षासवातील मद्यार्काच्या प्रमाणावर चर्चा करणारे 'पुणेकर' ... परवा झुरिचच्या मुख्य रेल्वेस्टेशनवर (हा "मी सध्या झुरिचला राह्तोय" हे सांगण्याचा क्षीण प्रयत्न नाही) एका घरगुती वाईन चा स्टॉल पाहिला. धुंद करून टाकणारा त्या वाईनच्या सुवासामुळे आणि हे घरगुती प्रकरण काय आहे ते बघावे ह्या नसत्या चौकसपणामुळे नकळतच तिकडे गेलो. स्टॉलजवळ अनेक रसिक त्या वाईनचा स्वाद घेत गप्पा मारत उभे होते. पण आश्चर्याची गोष्ट म्हणजे त्या प्रत्येकाच्या कपमधून चक्क वाफा बाहेर पडत होत्या.