3

.......पाणी झरत चालले- आज आभाळ फाटले, पावसाला पावसाने -वर ढगांत गाठले, पाणी झरत चालले - उभ्या रानाला तहान, आता किलबिलत आहे, राना..... सौमित्र कुजबूजत होता... माझ्या जुन्या फिलिप्स च्या टेपरेकॉर्डर वर! बाहेर उन्हाची लाही- लाही होताना, "गारवा" अल्बमने नेहमीच साथ दिलेली... इतकी, की गेल्या २-३ वर्षांत कॅसेट घासून, सौमित्र दोन-दोनदा बोलतोय की काय, असा भास व्हावा!! रणजित देसाईंची 'अभोगी' कादंबरी वाचत होते, अगदी पालथी पडून, छानपैकी पाय हवेत हलवत! उन्हाचा त्रास मात्र खरेच सोसवेना, शेवटी उठून पंख्याचा रेग्यूलेटर खच्चून पिळला आणि जेव्हा लयीत डुलत त्याने '५' चा ताल धरला, तेव्हा कुठे हायसं वाटलं....

१. अजयने खिडकीचे दार उघडले. समोरच्या पदपथावर शेजारच्या सोनावण्यांची मुग्धा शाळेच्या बसची वाट पाहत उभी होती. पाठीवर दप्तर, हातात पाण्याची बाटली, पायात लाल बूट, चेहर्‍यावर बस कधी येते याची आतुरता. अजय निर्विकारपणे हे पाहत होता. सोनावणे आजी, म्हणजे मुग्धाची आजी, मुग्धाला हे करू नको, ते करू नको, असे वाग, तसे वागू नको हे सांगण्यात गुंग होत्या. अजयने हातातल्या चहाचा घोट घेतला. सकाळच्या आठाचे ठोके पडायला सुरुवात झाली. एक दीर्घ श्वास घेत त्याने सुस्कारा सोडला. डोळे मिटून अवघडलेली मान उजवीकडून डावीकडे, डावीकडून उजवीकडे फिरवली. पुन्हा एक दीर्घ श्वास घेत तो वळला. पलंगावर त्याचा इस्त्री केलेला ड्रेस पडला होता. चहाचा कप समोरच्या टेबलावर ठेवत त्याने आवरायला सुरूवात केली. शर्ट चढवला, मोजे घातले, यांत्रिकपणे पँट चढवली. मानेभोवती टाय अडकवून तो आरशात पाहत उभा राहिला. टाय बांधता बांधता नेहमीच्या सवयीने त्याने स्नेहाला हाक मारली, "स्नेहा, माझं वॉलेट कुठे आहे?" आणि दुसर्‍या क्षणी त्याच्या काळजाचा ठोका चुकला. डोळे पाण्याने भरून आले. हाताला घाम फुटला. तसाच आवेगाने मागे होत तो पलंगावर दोन हात बाजूला ठेवून मान खाली घालून बसला. येणार्‍या उमाळ्याला आवरायचे सामर्थ्य त्याच्याकडे नव्हते. ओंजळीत चेहरा लपवत तो तसाच पलंगावर लवंडला. मुसमुसत रडत राहिला.

बन्कोकमधल्या 'ड्रीम वर्ल्ड ' नावाच्या मनोरंजक पार्कमध्ये असलेल्या सिनेमागृहाबाहेर ४ डी अशी पाटी बघितली.पोस्टरवर एक तरुण हातात मोठ्ठी बंदूक घेऊन आणि शास्त्रान्यांचे कपडे घालून जेम्स बोन्डच्या स्टाइल्मध्ये उभा होता.पोस्टरवरून चित्रपट लहान मुलांचा आहे अस वाटत होत.आता हा चौथा डी कशासाठी हि उत्सुकता आम्हाला होती पण थेटरात जायची मला जाम भीती वाटत होती.कारण बन्कोक.इथे कशाच्या आवरणातमध्ये काय निघेल हे सांगता येत नाही.आदल्या दिवशी अपचन झाल्याने आम्ही भारतीय जेवण कुठे मिळतंय का हे बघायला बाहेर पडलो.रीसेप्शानिस्त्कडून एक पत्ता मिळाला होता.तिथे साधारण पुण्याच्या तुलाशिबागेसारख होत.म्हण्जे कानातले , गळ्या