लहानपणापासून मंडईत जाणे हि माझ्या आवडीची गोष्ट! तेंव्हा घरी फ्रीज नसल्याने २/२ दिवसांची भाजी घरी येत असे. भाज्यांचे नीट रचून ठेवलेले ढीग. सर्वत्र जाणवणारा ताजेपणा, रसरशीतपणा इतका मोहवणारा असतो की .....नंतर कॉलेजला जावू लागले तो पर्यंत घरी फ्रीज चे आगमन झाले होते, त्यामुळे मी खूप आनंदाने रविवारी भाजी घेऊन येत असे, नुसती भाजीच नव्हे तर फळे, देवपूजेसाठी आठवडभर पुरतील इतकी फुले असं सारं घेऊन आले कि मग मला खूप छान वाटत असे. नंतर त्या घरी नेलेल्या भाजीची निवडा निवडी करण्यासाठी आईला काय कष्ट पडतात याची तेंव्हा कल्पनाच नव्हती.

"गुरुजी, तुमच्या पोराला गणित येत काय हो" ? असा प्रश्न विचारुन मला रिंगणात घ्यायचा प्रयत्न करणारे बुवा हे आमचे शेजारी. शिक्षण ६/७ वी पर्यंत झालेले. त्यांना हो हे उत्तर मिळाले की विचारायचे सहा सहा ढुंगणाला ढुंगण सांग किती ? त्यावेळेस काही वर्षांपुर्वीच वडिलांची बदली त्या गावात झाली होती. त्यामुळे आम्ही नवेच होतो गावाला आणी असणार्‍या शेजार्‍यांना सुद्धा. बुवांचे वय साधारण २७/२८ असावे.

तो आणि ती आज दोघेही घरात आहेत. Week End आहे ना आज ! तिचा खरं तर मुड होता outing ला जायचा, मस्तपैकी हिंडायचा. पण तो जाम कंटाळलाय, त्याला आज घरीच थांबायचय. त्यामुळे ती जाम फ़ुगलिये. त्याला माहिती आहे, उगाच लाडी-गोडी करायला लागलो तर फ़क्त भांड्यांचाच आवाज येइल आणि आपल्या अरसिकतेवरच्या व्याख्यानाचा !! त्याच्या डोक्यात वीज चमकते ! तोही गुश्श्यातच सांगतो, “मी आलो पेपर आणतो corner वरुन !” बाहेर पडतो तसा तो १५ मिनिटात घरीही येतो पण अतिशय घामघुम झालेला… छातीवर हात, वेदनाग्रस्त चेहरा “अगं इकडे ये” म्हणून असहाय्यपणे ओरडतोय. “काय झालं?” ती पळत बाहेरच्या खोलीत येते, घाबरते “पाणी आणते” म्हणत आत पळते.

“काय मंडळी, कशी काय झाली दिवाळी?”, भुजबळकाका, बर्‍याच दिवसांनी चावडीवर जमलेल्या सर्वांकडे बघत, चावडीवर प्रवेश करत. “ठीक ठाक! महागाईने त्रस्त असलेल्या लोअर मिडलक्लासला परवडेल अशीच झाली.”, नारुतात्या उसने हसू चेहेर्‍यावर आणत. “हो, पण बाळासाहेबांच्या जाण्याने दिवाळीचा आनंद झाकोळला मात्र गेला.