गुलजार यांच्या "खुदा" या रचनेचा स्वैर भावानुवाद करण्याचा माझा प्रयत्न गगनपटावर डाव मांडला, ओढलेस खेळात मला घुमता पट अन् अगम्य खेळी, मुळीच रस ना त्यात मला! सूर्य मांडला घरात काळ्या, तुला वाटले विझेन मी, दीप उजळला मी, जो दावी वाटा अंधारात मला तुझा वादळी सागर माझ्या अस्तित्वाला गिळताना एक चिमुकली पुण्याईची नाव तारते त्यात मला! काळाची सरकवुन सोंगटी घेसी का अंदाज उगा? तोडुन काळाच्या बेड्यांना मौज मिळे जगण्यात मला चमत्कार दाखवून माझे आत्मतेज मिटवू बघसी, तुझा चंद्र जिंकला पहा मी, कसली देशी मात मला? शह मृत्यूचा दिला, वाटले तुला, "चला, हरला आता!" देह सोडला मी, वाचविला आत्मा, भय ना घात मला! घुमव

मौनच एक बर असत.., वरुन का होइना ते शान्त आसत! आत मध्ये असु देत कित्येक वादळ रोरावणरि, घोन्गावणरि , पण त्यान्च्या नादच सुद्धा वरवरति गाणच होत..! मौन बोलतच नाहि ,त्याला काय वाटत कदाचित मुस्काटदाबि होइल अस वाटुन मौनतच राहात..! त्यालाहि थोपवावे लागतात विचरान्चे हिन्दोळे, कल्पनान्चे अथान्ग पल्ले , भावनान्चे किचकट गुन्ते, आणि विचारन्चे भोवरे, ते मुकाट सहन करत आणि समजुतदार मुलाप्रमाणे उगाचच आनन्दत राहत मौनच गणित म्हणा किन्वा कोडा म्हणा सुटतहि नाहि आणि उलगडणहि कथिण असत त्याच स्वतहच अस्तित्त्व मान्य करुन त्यला हळुवार कवेतच घ्याव लागत.

पुन्हा शोधावी का तिला ? किती सहज उकरायची गाडलेले कबुलीजबाब फुल्या शिवलेले डोळे फुल्या शिवलेले ओठ कधी हसत कधी रडत विचारायची नुसत्या खुणांनी 'कशी दिसते ह्या नवीन टाक्यांत?' लांबसडक बोटे, न्याहाळायची ती कधी शापा सारखी कधी श्वापदा सारखी बिलगायची अशी की नक्षत्र भारले आभाळ व्हायचे शरीर आणि कधी हिंस्रतेने करायची शिकार धारदार, रासवटतेने झालेला छिन्नविछिन्न देह शिवत बसायची तासंतास तिने पाळलेली बेवारशी विरह-गाणी पाहायचो घुटमळताना तिच्या आसपास... पुन्हा शोधावी का तिला ? मला भेटून ती निराश झाली तर? मन धजत नाही, हे रिकामेपण झाकता येत नाही तिने दिलेल्या जखमा पुन्हा पुन्हा गोंजारताना दीनवाणा झालेला मी कुठल