अनुने हळुच समोरच्या आरशात पाहीले. आरशात तिच्याबरोबरच आणखी तीन माणसे पाठमोरी उभी होती. ते तिघेही पलंगावर झोपलेल्या अभिकडे पाहात काहीतरी बोलत होते. ती स्त्री म्हणत होती, "अशोक, अरे दिसत तर कोणीच नाहीये पलंगावर? पण मग मघाशी कुणाचातरी धक्का लागला. उष्ण श्वास माझ्या मानेवर आदळले. मी उठुन पाहीलं तर तु झोपला होतास शांतपणे..माझ्याकडे पाठ करुन ! त्याक्षणी अनुने मागे वळुन पलंगावर झोपलेल्या अभीकडे पाहीले. पलंगावर इतर कोणीही नव्हते. आता आरशात फ़क्त ती तीन माणसेच दिसत होती. ते तिघेही वळुन आरशाकडे पाहायला लागले होते.

आई ग्ग!! लाथा मारतो की गम्मत करतो हा? फुटबॉल खेळणार नक्की कार्टा.." ती पोटाकडे पहात कौतुकाने म्हणाली. तो मस्तपैकी हसला.. ~ "बाई, तुमच्या मुलाची ओपन हार्ट सर्जरी करावी लागेल.." "....." "घाबरू नका. तो पुर्ण बरा होईल." "फुटबॉल खेळेल?" दाराआडुन त्याने चटकन डोळे पुसले.. ~ डोळे उघडत नाही, दुध पित नाही, टिचकी मारली तरी रडत नाही. ती तिचं पिल्लु कणाकणानी मरताना बघत होती.. तो... डॉक्टरांमागे पळत होता.. ~ "ऑपरेशन तर झालं, पण धोका टळलेला नाही." डॉक्टर म्हणाले.. नळ्यांमध्ये वेढलेल्या व्हेंटीलेटरवरच्या जीवाला पाहुन तिने आवंढा गिळला. तो गप्पच होता.. दोन दिवस.. ~ "आई...

तो: माझ्या दोघींनी माझी साथ सोडलिये. आता तुलाही मी माझ्या बंधनातून मुक्त करतो. ती: त्यांनी साथ सोडली म्हणुन काय झाले. माझी आहे ना. तो: गुण जुळत नाहीत गं. तु तरी काय पाप केलय की ही शिक्षा भोगावी? आपल्या मागे कुणी नाही. मग सुटल्यावर तु तरी सुखी राहशील ना. ती: अरे सावली कधी साथ सोडत नसते. तो: आता संपुर्ण आयुष्य अंधारातच जाणार आहे. ती: मी अर्धांगिनी आहे तुझी. आणि मी असतांना कसला अंधार? आता असला काही विचार करु नकोस. जोवर आहे तोवर मी तुझ्या सोबतच आहे. तो: कुठुन आणते गं इतके बळ? ती: तुझ्या आशिर्वादातुन- फक्त इतकाच दे - "अखंड सौभाग्यवती भवः!"

विठ्या भकास नजरेने आभाळाकड पहात बसला होता. सकाळी आभाळात दिसणारी ढगाची गर्दी, दुपारी जोरदार कुंभारी वार्‍या सोबत गायब व्हायची. शेजारी बसलेल्या तात्याकड पहात बोलला,"तात्या,अंऊदा बी काय खर दिसत नाय.संमदी नक्षत्र लागोपाठ कोरडी जाऊ लागल. जगायच कस माणसान.धुळपेरणी बि वाया गेली.पुना पेरणी करायची वेळ आली बग.काय डोस्क काम करना बग" कोरड्या भुईवर काडीन रेघा मारत बसलेला तात्या थरथरता हात डोळ्यावर धरत आभाळाकड पाहु लागला. अभाळात ढगाची गर्दी जमा होती,दुर कुठतरी विज पडल्याचा कडकडाट झाला. त्याच्या थरथरत्या हातावर आभाळातुन तुटणारी थेंब पडु लागली. तात्या हरकुन म्हणाला,"आरं पोरा,हे नक्षत्राच देणं हाय त्याच्या मर्ज