Skip to main content

हेरंब कुलकर्णी यांच्याशी बातचीत

लेखक विशाखा पाटील यांनी मंगळवार, 03/11/2015 18:51 या दिवशी प्रकाशित केले.
. . शिक्षणाच्या क्षेत्रात महाराष्ट्राने केलेली प्रगती यावर उलटसुलट चर्चा होत असते. शिक्षणाचा प्रसार झाला, गावागावापर्यंत शाळा उघडल्या गेल्या हे खरे असले, तरी प्रश्न संपलेले नाहीत. एकीकडे चकचकीत इंटरनॅशनल स्कूल, तर दुसरीकडे दुर्गम भागातल्या शाळांची दुरवस्था, हे आपल्या राज्याचे चित्र. हेरंब कुलकर्णी हे नाव शिक्षणक्षेत्राशी आज जोडले गेलेय.

लॉटरी-२

लेखक सायकलस्वार यांनी मंगळवार, 03/11/2015 18:43 या दिवशी प्रकाशित केले.
लॉटरी
'तिकडे प्रिन्सेस बारच्या मागे एक लॉज आहे. तिथे तासावर रूम मिळते' अमोल आणि प्रितेश दोघेही उडाले. 'भडव्या उगाच खेचतोयस का आमची' 'खेचत नाही. पुढचं ऐक' असे म्हणून समीरने पुढचा सर्व प्रसंग डिटेलवार सांगितला.
. . . त्याने काहीही सांगायचे बाकी ठेवले नाही. ते दोघे मग तिथून बारकडे गेले. तिथे खरोखरच एक लॉज होता. समीरने पैसे भरले आणि काउंटरवरच्या माणसाने त्याच्या हातात किल्ली दिली. तिने सरळ रूमकडे चालायला सुरवात केली आणि समीर तिच्या मागून गेला. त्यानंतरची स्टोरी समीरने अगदी ग्राफिक डिटेल्समध्ये ऐकवली.

॥ जय जय्य एंड्रॉइड समर्थ ॥

लेखक अज्ञात यांनी मंगळवार, 03/11/2015 17:17 या दिवशी प्रकाशित केले.
॥ जय जय्य एंड्रॉइड समर्थ ॥ पहिला मोबाइल! तो दिवस आठवाला की वाइट वाटतं, खरं तर मला मुळीच घ्यायचा नव्हता... आधीच नवीन जॉब त्यात मोबाइल मग परत महिन्याचा खर्च वेगळा, पण अमृता म्हणाली, तू घेच मोबाइल! मला हवा तेव्हा तुला कॉंटॅक्ट करता येईल. तेव्हा तिच्या कड़े बीएसएनएल चा 'तरंग' नामक सेलफोन होता, सेलफोन कसला... काळी वीट होती ती! सिम नसलेला CDMA फोन! असो... तशी तेव्हा फोनची दुकानं कमीच, त्यातल्यात्यात डेक्कनला होती ४-५.. सागर आर्केड मधे गेलो, संध्याकाळची वेळ, गर्दी अपेक्षेप्रमाणे, नोकियाचे फोन तर भाजी विकल्यासारखे खपायचे तेव्हा, माझं लक्ष्य गेलं मोटोरोलाच्या रंगीत स्क्रीन असलेल्या मोबाइलवर...

अॅनी हॉल: एका नात्याचा प्रवास

लेखक मित्रहो यांनी मंगळवार, 03/11/2015 16:51 या दिवशी प्रकाशित केले.
प्रौढ नायक अणि तितकीच प्रौढ नायिका टेनिस खेळायच्या निमित्याने भेटतात. मग त्यांच्या भेटी होत जातात. लगेच बेडरुमपर्यंत जातात. मग दोघे एकत्र राहायला लागतात. मधेच भांडणे होतात तेंव्हा रागावून काही काळ विभक्त होतात. दोघे एकमेकापासून दूर राहू शकत नाही म्हणून मग परत एकत्र येतात. आयुष्याच्या एका टप्प्यावर दोघांनाही जाणवते का आता आपले एकत्र राहणे शक्य नाही. परत विभक्त होण्याचा निर्णय घेतात, आता मात्र शांतपणे विचार करुन हा निर्णय घेतला असतो. तरीही तो तिच्याकडे येतो तिला सोबत चल म्हणतो. ती नाही म्हणते. मी आनंदी आहे असे सांगते. तो तुटतो. नंतर परत ती त्याच्या गावात जाते आणि चित्रपट संपतो.

पूर्वेच्या समुद्रात - ९

लेखक सुबोध खरे यांनी मंगळवार, 03/11/2015 14:57 या दिवशी प्रकाशित केले.
पूर्वेच्या समुद्रात - ९ पूर्वेच्या समुद्रात - १ पूर्वेच्या समुद्रात - २ पूर्वेच्या समुद्रात - ३ पूर्वेच्या समुद्रात - ४ पूर्वेच्या समुद्रात - ५ पूर्वेच्या समुद्रात - ६ पूर्वेच्या समुद्रात - ७ पूर्वेच्या समुद्रात - ८ जेट्टीला पोहोच

असचं काहीतरी

लेखक बाजीगर यांनी मंगळवार, 03/11/2015 11:19 या दिवशी प्रकाशित केले.
पप्पूने इन्फ़िल्ड ला किक मारली ,नारायण पेठेतली एवढीशी गल्ली,इफील्डचे इंजिन रोंरावू लागले  मग फिल्मी स्टाईल ने पाय फिरवून पप्पू गाडीवर बसला, नेहमीप्रमाणे आपली सर्व समावेशक नजर अवतीभवती टाकली  रजनीकांत सारखा गोगल डोळ्यासमोर धरून त्यातल्या प्रतीबिम्बातून पाठीमागे काय चाललाय ते पाहिले, मग सर्र कन फिरवून डोळ्यावर चढवला, दारातून आत नजर  फेकली तर आजी काहीतरी बडबड करत धडपडत येतांना दिसली .  आजी काय म्हणतेय ते गाडीच्या फायरिंग मध्ये काहीच कळेना.मग चावी फिरवून इंजीन बंद केले.  "काय म्हणतेस, आजी .

कवितेवर केलेली कविता (विडंबन)

लेखक दमामि यांनी मंगळवार, 03/11/2015 10:20 या दिवशी प्रकाशित केले.
ही कविता वाचून , फार पूर्वी म्हणजे मी तारुण्याच्या उंबरठ्यावर असतानाआमच्या शेजारी रहाणाऱ्या कविता नावाच्या एका तरुणीची आठवण आली. *****कविता***** कविता म्हणजे माझ्या प्रेमजीवनाचे पहिले पान कविता म्हणजे पिंजारलेल्या केसांचे सोनेरी रान कविता म्हणजे ममता कुलकर्णीचे प्रतिबींब कविता म्हणजे वाढणारे टिंब टिंब टिंब कविता म्हणजे हलवत झोपवणारी खाट (विदा सरकाईलो खटिया) कविता म्हणजे भल्याभल्यांची लागलेली वाट कविता म्हणजे सग्गळ्ळीकडून ब्युटीफुल्ल कविता म्हणजे नेहमी हरवणारा सोनेरी डूल (विदा बुगडी माझी सांडली ग, झुमका गिरा रे) कविता म्हणजे ओष्ठद्वयी
काव्यरस
गरम पाण्याचे कुंड

इष्टाप ( शतशब्द्कथा )

लेखक खेडूत यांनी मंगळवार, 03/11/2015 08:26 या दिवशी प्रकाशित केले.
दिपवाळीच्या सुट्ट्या लागल्या. सकाळधरनं लय खेळलो . किल्ला कराय अजून टाईम हाय . दिप्या म्हनला लपाछपी खेळायची . कसं म्हाईत नाय , पन दर खेपेला माज्यावच पैलं राज्य येतंय. चला, धा - इस -तीस - चाळीस - पन्नास- साट- सत्तर --- रेडी का? कोनच बोलंना ! लागलो हुडकाय … पार नाना सुताराच्या वखारीपस्नं परीट आळीपत्तर -कोनच घावंना ! गोठ्यात -गंजीत घुसून बगितलं. नानाची म्हातारी लई कावली. आता मला भुका लागल्या. लपा म्हनलं लेकांनो, म्या जातो जेवायलाच . घरला जाऊन जेवलो, बचाकभर शेंगा घिउन निगलो . नाथाच्या देवळापाशी आलो. लपाछपी इसारलोच हुतो. तर समदी पोरं दिसली माज्याफुडच चालल्याली.

गोल-गोल सोनेरी रंगाचे अनारसे.

लेखक श्रीकृष्ण सामंत यांनी मंगळवार, 03/11/2015 08:26 या दिवशी प्रकाशित केले.
“माझी आजी किचनमधे माझ्या जवळ बसल्याचा मला भास होणार.आणि डायनींग-टेबलाच्या पलिकडे माझ्या दोन्ही मुली एकाग्र होऊन मला पहात असणार” सुलभा मला म्हणाली. सुलभाकडे मला दरदिवाळीला फराळासाठी बोलावलं जातं.मला अनारसे आवडतात हे सुलभालाही माहित आहे.त्यांच्या फराळात अनारसे निक्षून असायचे.मी ते आवडीने खाताना सुलभाची आजी मला टक लावून पहायची.आणि माझ्या चेहर्‍यावरचं समाधान पाहून तिही खूश व्हायची. “वाः! काय सुंदर झालेत अनारसे” असं मी म्हटल्यावर, “मोठे कष्ट पडतात बाबा!
Subscribe to