काल मी माझ्या कविता एका पोत्यात भरुन टाकल्या पोत्यात भरता भरता काही मधल्यामध्येच फाटल्या 'तुझ्या'वरच्या कविता मात्र एक एक करुन कापल्या घरामागे शेकोटी करुन मग त्यात काही फेकल्या 'रंडी'वरच्या कविता मात्र पुन्हा पुन्हा वाचल्या घडी घालून त्यांना मग पोत्यातच घातल्या तरीही काही कागद उडतच राहीले अर्धे मुर्धे जळालेले तुकडे फिरतच राहीले काही आभाळी जाऊन पुन्हा खाली झरतच राहीले तर काही राख होऊन वेदनांना कुरवाळत मरतच राहीले अजूनही काही कविता या पोत्यात सडतच आहेत एक 'ही' सोडली तर बाकी सगळ्या रडतच आहेत तुझ्या कवितांवर मी डाव साधला आहे तिरमिरीत का होईना पण एक घाव घातला आहे होरपळलेल्या मनाने अजून एक नि

कविवर्य मंगेश पाडगावकर हे माझे आवडते कवी. त्यांचे काव्यवाचन ऐकल्यावर प्रतिक्रिया म्हणून सुचलेली ही कविता मी ७-८ महिन्यांपूर्वी लिहिली होती. आज इथे देत आहे. कविता ऐकावी कवीच्या मुखातुनी वीणा वाजत असे त्याच्या मनी शब्दांचे यमक जुळवुनी सहज हरेक मोती गुंफिती अलगद आईला जितके तिचे बाळ प्रिय कवीला तितकीच कविता प्रिय कवीच जाणे योग्य जागा शब्दांची आणि महती विराम चिन्हांची प्रत्येक कवीची एक शैली खास ओळखू जावे तर होती आभास मोजक्या शब्दांची ही सारी किमया साधे कवीला सहजच लीलया कवीचे ‘काव्यवाचन’ ऐकत रहावे आणि वाह-वाह करत रहावे – उल्का कडले

कच्चा माल दोन मिंटात पाताळेश्वर गाठी तीन ढेंगात आम्चे आगोबा.. सुकांताचे ताट आमरसही दाट न चुकता प्रत्येक कट्टा.. तैलबुध्धी शाबूत खाणेही मजबूत ज्ञानाचा तर नित्य धबधबा.. लेण्यांत आसरा घ्यावासा वाटतो दर्पणसुंदरीचा सहवास सदानकदा गुरजींकडे जाती घेऊन हाती दहा किलोचा पावभाजीसाठी डबा.. सुकांती आहार सतत (लेणी)विहार आरोग्याचा मंत्र आगोबा.. निरागसतेचा पुतळा जणू हा बुवांना पिडणे हाच मनसुबा .. ......... सालसकुमार दातपाडे