तहानलेली नदी पाण्याच्या शोधात भटकत होती भयाण वाळवंटात. उडणार्या गिधाडास विचारले तिने भाऊ मिळेल का कुठे जीवनदायी पाणी. पाण्याचे विचारू नको सापडेल तुला पुढे ताई मार्ग मुक्तिचा. एका वळणावर नदीने पहिले शुष्क वडाच्या फांदीवर लटकलेले होते एक प्रेत. झाडाखाली साचलेला होता एक ढीग मोठा कवट्यांचा खेळत होती त्यांच्या सवे गिधाडांची गोंडस पोरे फुटबॉल फुटबॉल. टीप: कवितेचा अर्थ शोधण्यास वाचक स्वतंत्र आहे.

इवल्या इवल्या डोळ्यांना , आस किती मोठी आहे निडर होऊन लढते वेडे , काळ त्याच्या पाठी आहे वादळाची फिकीर मनी , थोडीसुद्धा उरली नाही स्वप्न अधुरे राही , अशी रात कधी सरली नाही जिद्द तरी येते कशी , विचार करी दाही दिशा शंका करती फितूर सारे , केली याने दारू नशा पहाडही ते धस्की घेऊन , जागेवरती टिकून राहते अंगावरती बागडताना , लाटही त्याला दुरून पहाते दिली जरी हि कठोर शिक्षा , जमीन कशी याचा पायाखाली त्रास देऊन तऱ्हेतऱ्हेचा , नियातीही मग बेजार झाली उरले सुरले बळ लावूनि , सारे येती अंगावरती प्रहार करता पूर्ण शक्तीने , नाईलाजाने मागे फिरती गूढ जणू ते लपून बसले , हरेकाच्या कोड्यांमध्ये आसमंतही शांत नि

नमस्कार, कवी धूमिल ह्यांची शहर का व्याकरण ही कविता वाचली, फार दुर्बोध वाटते. तरी अनुवाद करावीशी वाटली. काही चुकलं असेल तर दुरुस्ती सुचवावी.