Skip to main content

कुलदिपक - भाग २

लेखक विप्लव यांनी बुधवार, 10/08/2016 18:24 या दिवशी प्रकाशित केले.
अरे मध्येच कुठे शिरतोयस, भली मोठ्ठी रांग दिसत नाहिये का तुला?" मध्येच घुसू पाहणाऱ्या युवकाला मेघा दटावतच बोलली. त्यासरशी तो युवक चिडून मागे वळला आणि पाहतच राहिला. सुंदर टपोरे डोळे, लांबसडक नाक, रेखीव ओठ, काळ्याभोर केसांची लांबसडक वेणी, अहाहा काय ते रुप, जणू सुंदरतेची मुर्तिच. तो युवक मेघाकडे एकटक पाहत राहिला. त्याच्या अशा पाहण्याने मेघा अवघडली. कुठे पहावे हेच तिला उमजेना? तिची नजर खाली वळली जमिनीशी उगीच चाळा करणाऱ्या स्वतःच्याच पायाच्या अंगठ्या कडे. "अरे विकी कुठे आहेस अरे फॉर्मवर फोटो. चिकटवायचा राहिला." कुठूनतरी त्याला मित्राने हाक मारली तसा तो समाधीतून बाहेर आला.

ठिपक्यांची मनोली (मुनिया)

लेखक सानझरी यांनी बुधवार, 10/08/2016 17:07 या दिवशी प्रकाशित केले.
गेल्या १० वर्षां पासुन आमच्या घरी मुनिया येतात. ऊन्हाळा संपुन पावसाळ्याची चाहुल लागली की लगेच हजर होतात. पावसाळ्याच्या सुरुवातीला त्यांची घरटी बांधण्याची लगबग सुरू होते. शरिराच्या आकारापेक्षा ६ ७ पट मोठ्या आकाराचे गवताचे पाते आणुन घरटी करतात. त्यांच्यासाठी आम्ही बाल्कनीत बाजरी ठेवतो. एका वेळेस ७०-८० च्या थव्याने येतात. मुनिया ४ महिने तरी रोज येतात. मुनियांना आठवड्याला ४ ते ५ किलो बाजरी लागते. दिवसतुन तिनदा खायला घालावं लागतं. (बाजरी खाताना त्या सांडवतातही भरपुर आणि खाल्लेल्या बाजरीचे फोलपटं खाली पडतात. जरा कुठे खुट्ट झालं कि लगेच उडुन जातात तेव्हा, त्यांच्या पंखांनिही बाजरी खाली सांडते.

अवधूत (भाग-७)

लेखक प्रभास यांनी बुधवार, 10/08/2016 16:57 या दिवशी प्रकाशित केले.
दुपार आता उतरत आलेली होती. दिवसभर चांगलंच ऊन तावल्याने सगळं कसं कोरडं ठणठणीत झालेलं होतं. वाटेत एका घरातून त्याला मूठभर फुटाणे आणि रेवड्या मिळाल्या होत्या. रात्री खाता येतील… सध्या थंडीचे दिवस… थोड्याच वेळात अंधारुन येईल. रात्रीपुरता मुक्काम कुठे करायचा? वाटेत कुठे निवारा मिळेल का? रात्री खूप थंडी असणार. नाहीच निवारा मिळाला तर? त्याला थोडी भीतीच वाटली. काल तर केवढा ताप होता! आज तरी सुरक्षित रहावं निदान! इतर वेळी कुठे फारसा विचार करतो आपण? पाय झपाझप चालतच राहिले. सूर्य एव्हाना मावळलेला होता. वेगानं अंधारुन येऊ लागलं होतं.

एक अतूट नातं

लेखक ज्योति अळवणी यांनी बुधवार, 10/08/2016 16:29 या दिवशी प्रकाशित केले.
समुद्र आणि मी एक अतूट नातं शब्दांच्या अलिकडचं.... भावनांच्या पलीकडचं... समुद्र आणि मी एक अतूट नातं भरतीच्या लाटांचं ते उचंबळून येणं नात्यातली गुंतवणूक वाढवून जाणं समुद्र आणि मी एक अतूट नातं खिन्न मनाने आकाशात टक लावणं तेव्हाच नेमकं ओहोटीचं मन स्पर्शून जाणं समुद्र आणि मी एक अतूट नातं अनेक आयुष्य त्याने सामावलीत स्वतःत अनेक नात्यांची आंबट-गोड चव .....माझ्या मनात म्हणूनच जाणवतं त्याचं माझं एकत्व समुद्र आणि मी एक अतूट नातं
काव्यरस

माझ्यासाठी तूच एक असशील ना ?

लेखक आदिती @ यांनी बुधवार, 10/08/2016 15:30 या दिवशी प्रकाशित केले.
नमस्कार मिपाकर, माझा हा पहिलाच प्रयत्न आहे, तेव्हा सांभाळून घ्या ३ वर्षांपूर्वी लिहिलेली कविता जेव्हा चेपुवर दुसऱ्याच्या नावाने लिहिलेली भेटते तेव्हा खूप वाईट वाटत. माझी ही कविता थोडे शब्द बदलून मला चेपुवर वाचायला भेटली होती. याआधी लिहिलेली कविता तुम्ही वाचलात, तुम्हाला आवडली म्हणून म्हटलं आपली जुनी डायरी काढून त्यातून उरलेल्या कविता पण इथे टंकाव्यात. शब्दात नाही सांगता येणार डोळ्यातून समजून घेशील ना? अस्वस्थ होईन मी जेव्हा धीर मला देशील ना?
काव्यरस

माझ्यासाठी तूच एक असशील ना ?

लेखक आदिती @ यांनी बुधवार, 10/08/2016 15:28 या दिवशी प्रकाशित केले.
नमस्कार मिपाकर, माझा हा पहिलाच प्रयत्न आहे, तेव्हा सांभाळून घ्या ३ वर्षांपूर्वी लिहिलेली कविता जेव्हा चेपुवर दुसऱ्याच्या नावाने लिहिलेली भेटते तेव्हा खूप वाईट वाटत. माझी ही कविता थोडे शब्द बदलून मला चेपुवर वाचायला भेटली होती. याआधी लिहिलेली कविता तुम्ही वाचलात, तुम्हाला आवडली म्हणून म्हटलं आपली जुनी डायरी काढून त्यातून उरलेल्या कविता पण इथे टंकाव्यात. शब्दात नाही सांगता येणार डोळ्यातून समजून घेशील ना? अस्वस्थ होईन मी जेव्हा धीर मला देशील ना?
काव्यरस

Mr.Bean

लेखक हृषिकेश पांडकर यांनी बुधवार, 10/08/2016 15:03 या दिवशी प्रकाशित केले.
गोष्टी प्रथमदर्शनी जितक्या समजतात त्यापेक्षा जास्त त्या पुढल्या वेळी पाहताना कळतात.जितक्या जास्त वेळा पाहू तितक्या वेळा काहीतरी नवीन पाहिल्याचा बोध मला होतो.

अज्ञानवाद !!

लेखक दिनेश५७ यांनी बुधवार, 10/08/2016 11:09 या दिवशी प्रकाशित केले.
माझ्या घराच्या भिंतीला रंग गायीच्या शेणाचा नाही भय जरीही आला अणुबाँब कुणाचा... माझ्या घराच्या खोलीत यज्ञकुंडाचे भूषण नाही पर्वा कधीही असो किती प्रदूषण... माझ्या घराच्या दारात काळ्या घोड्याची हो नाळ घर संपन्न होणार नाही कशाची आबाळ... माझ्या घरी प्रत्येकाच्या गळ्यामधे गंडेदोरे नाही भय कशाचे कुणी करी काळेबेरे... माझ्या घरी कपाटात पोथ्यापुराणांचा संचार त्याच्या पलीकडे व्यर्थ सुखी जीवनाचे सार... माझा घरी विज्ञानाला नाही जरासाही थारा कसा जगतो मी ते शेजाऱ्यालाही विचारा...

आशय - प्रस्तावना आणि भाग १

लेखक किंबहुना यांनी बुधवार, 10/08/2016 09:55 या दिवशी प्रकाशित केले.
आशय तसा सुखवस्तू घरातला मुलगा. वडील सधन नसले तरी सुखवस्तु शेतकरी. रत्नागिरीतील एका दुर्गम गावातील वडिलोपार्जित आणि त्यामुळे विभागलेली तरीही एकत्र असलेल्या १५-२० एकर शेतीचे मालक, आणि त्यात स्वकष्टाने पिकवलेली ५-७ एकरावरील आमराई. त्यामुळे चंगळ नसली तरी खाण्यापिण्याची तशी काही ददात नव्हती. बाकी कुटुंबीय त्यांच्या व्यवसायाप्रमाणे शहरात स्थायिक झाले होते. एकंदरीत त्यांचे आयुष्य तसे सुखी होते. ही गोष्ट तशी म्हटली तर आशयच्या आईवडिलांची नाही, पण आशयची गोष्ट समजून घेताना त्याच्या आईवडिलांना समजून घ्यायलाच पाहिजे ना. गावात तसे काही कमी नव्हते, कमी असलेच तर शिक्षण.

गोदो आला गोदो आला

लेखक स्वामी संकेतानंद यांनी बुधवार, 10/08/2016 08:07 या दिवशी प्रकाशित केले.
गोदो आला गोदो आला खेळखेळणी घेउन आला गोदो आला गोदो आला अहा हर्ष तो मनी दाटला! गोदो आला गोदो आला कसा दरबार पाहा सजला स्वागत करण्या एक गलबला हरहर गोदो निनाद झाला गोदो आला गोदो आला ओवाळावे पटकन त्याला भेटवस्तु द्या माणिकमोती त्रिशुलतलवार बरछ्याभाला गोदो आला गोदो आला जो जो बोले कुजबुजवाला कोल्ह्यांची ती ऐकून कुई हरिण बोलले सिंहच आला गोदो आला गोदो आला हिरवी राने हिरवा पाला दुधात न्हाले गोकुळ सगळे आनंदी त्या गोकुळबाला गोदो आला गोदो आला जलौघ वाहे अरण्यातला तूतीवरचा रेशमकीड़ा खुशीत आला अन् वळवळला! गोदो आला गोदो आला अंधास दिसे पंगु धावला बहिरा ऐके मुक्यास वाचा मंदबुद्धि तो पंडित झाला गोदो आला गोदो