खुळ्या सांजवेळा खुळा तोच गहिवर कुणी रोज त्याला कसे सावरे ?? कधी मुक्त उन्मुक्त गंभीर केव्हा.. मनाची किती हाय! स्थित्यंतरे .. उन्हासोबतीने असे चालते की जणू सावलीशी न नाते जुळे झुगारून देई जुन्या रीतभाती मिठी मारते वादळाला खुळे फिरे धुंद, संदिग्ध पण सोवळेसे, थव्यातून फिरती जशी पाखरे कधी मुक्त उन्मुक्त गंभीर केव्हा.. मनाची किती हाय! स्थित्यंतरे .. दिवे लागणीची जशी वेळ येते दिसे अंगणी सांजवातीपरी जणू होत स्मरणे विरागी स्वरांनी फिरे अंतराळी जशी सावरी तमा ना कुणाची कशाची मनाला, जसे मन म्हणे ते तसे वावरे कधी मुक्त उन्मुक्त गंभीर केव्हा.. मनाची किती हाय!

सळसळणारी हिरवळ देही, विस्तीर्णाचे पान समांतराचा ध्यास उराशी, सममितीचे भान हिरवट पिवळे, तांबूस लोलक, नाजुक इवली फुले वार्‍यावरती सरसरणारे , गंधविभोरी झुले हिरवाईवर तांबूस हळदी, केसर भरले तुरे चेंडूवरती कशिदाकारी, रुणझुणती गोपुरे कृष्णासखा की म्हणू कदंब, रूप तुझे भरजरी पानोपानी जणू वाजते कान्हाची बासरी अवतीभवती पिंगा घालत भ्रमरांची लीला मोह वाटुनी सोडून येई आम्रतरु कोकिळा रुंद–अरुंदशा हिरवाईची दाट तुझी सावली शांत असा विश्रांत जीवाला, स्मरते मज माऊली - प्राजु सदर फोट