मी ....अब्जशीर्ष मानवता मीच फुलविते विझू पाहणारी पहिली ठिणगी जिला क्रान्तीच्या सहस्र धगधगत्या जिभा फुटतात मीच गुणगुणते बदलांची बीजाक्षरे जी दुमदुमतात महामंत्र होऊन आसमंतात ती मीच, जिच्या पायाशी चिरेबंद चिलखते भुगा होण्याआधी लोळण घेतात मीच मळते विश्व वेढून दशांगुळे उरणाऱ्या अदम्य ज्ञानलालसेच्या पायवाटा कैकदा मरून प्रतिकूलांना पुरून मीच उरते पुनःपुन्हा अब्जशीर्ष. अजिंक्य. रंग,वंश,लिंग या पलीकडची म्हणून मला हिणवू नकोस दिव्यत्वाच्या शोधात स्वतःला शिणवू नकोस.

का कुणास ठाऊक उगाच मन उदास होत आतल्या आत कुढत असतं. अपेक्षांचं ओझ उगाच खांदयावर पेलत असतं , पूर्ण झाल्यातर आनंद नाही तर रागराग करत बसतं. मनाचा खेळ सारा , घटकेत भविष्यात तर, घटकेत भूतकाळात तरंगळत असतो. वेध घेता भविष्याचा भूतकाळ पायाशी घुटमळत असतो , पाऊल टाकता पुढच चर्र्कन भूतकाळ झोंबून जातो. असचं जगतो प्रत्येकजण गटांगळ्या खात, पण वर्तमानाचा कुणाला पत्ताच नसतो. कर्णी सगळी मनाची, पण दोष मात्र चेहऱ्याला क्षणांत हसरा तर क्षणांत हिरमुसलेला. काय हवं असत या मनाला? एकदा विचारावं त्यांनी त्याच्याच मनाला मग कळेल घालमेल चेहऱ्याची. आकाशात ढग दाटावे तसे विचार येतात भरून , कधी गर्जना तर कधी सर येते धा