आड वाटेवरच्या देवळात ,चैतन्याचा गाभारा नाही मुर्ती, नाही शिळा, पुजेसाठी अंतरात रिक्त गाभाऱ्याच्या सलगीने सभामंडप आहे उभा येता जाता वाटसरू तिथे घेतात शांत विसावा गाभाऱ्याच्या डोक्यावरती कळसाचा मुकुट चढवला नाही सोने ,नाही तांबे,दगडाच्या नक्षीने तो सजला झाडे वेली पानांची भितींवर छान नक्षी रंगली रानातल्या फुलांनी बहरुन आणखीनच शोभा वाढवली खळ खळ वाहणारा बाजूचा ओढा ओंकार नाद करत होता देवळातल्या आरती साठी जणू तो टाळ घेऊन तयार होता चहू बाजूनी देवळाला वृक्षांनी वेढले होते त्या वृक्षांवरचे पक्षीच जणू तिथले पुजारी होते कुठे एखादा कोकीळ पहाटेची काकड आरती गात होता शेजारतीचा मान मात्र रातकिड्यानी राख

आता आता कुठं तुम्ही वाटून घेतले खुशाल महापुरूष एका एका जातीचा एक एक स्पशेल महापुरूष मग अपोआपचं वाटले गेली रंग, तळी, डोंगर नदया ,गाव नि गल्ल्या बोळी,मोहल्ले कॅलेडरवरल्या तारखासुध्दा सोडल्या नाहीत.जातीच्या चिकट लगदाळीने जो तो विणत गेला आपल्याच जातीचं कोष गुरफटत गेला त्या चिकाट लाळेत माणूसजाती जातीच्या कशाल्याशा गर्वानं फुगून फुटू लागली सा-यांचीचं छाताडं.

डोळ्यांत क्षितिजाच्या व्याकूळ होता जीव पाऊली अश्रूंच्या होता घायाळ भाव गात्रात दु़़खाने केला होता निवारा थरथर प्राणांची पाहत कापत होता वारा कातर सुराने निशब्द झाल्या होत्या संवेदना पंखात पापण्यांच्या होत्या हळव्या खुुणा अशा संध्येकाठी एकांत होता बुडाला तू जाताना सायंतारा तमांत होता निजला

"ळ" हे अक्षर जास्तीत जास्त वापरुन मी काही रचना केल्या आहेत. छंदबद्ध किंवा चारोळी प्रकारचे हे लेखन आहे. म्हणून 'जे न देखे रवी ..' हे व्यासपीठ मी निवडले आहे. या रचना तुम्हाला कशा वाटतात बघा. सूचनांचे स्वागत आहे. "ळ" चे यमक जुळावे असा प्रयत्न केलेला नाही. १) आजोबांची कवळी अळिमिळी गुपचळी, नातू येता जवळी आजोबांची खुलली कळी २) कसलं खूळ , कोवळं मूल डावा डोळा , लोण्याचा गोळा बावळा बोका, मटकावी सगळा मुलाच्या डोळा , पाणी गोळा ३) पिवळे पातळ, निळे काठ गळा माळ पोवळ्याची | पाठी रुळे नागीण काळी माळी वळेसर बकुळीची | बाळी शोभे आगळी पाळी सजली कुड्यांनी |( पाळी ..