मराठी माणसा झोपलाच राहा पॅसे मिळविण्या मात्र तत्पर राहा घरिदारी अन बाजारीही जातीपातीचे राजकारण करी नको तेथे अध्यात्म लावुनी विसरुनी जा तू दिव्य लक्ष्मी हरलास जरी जीवनी तू अध्यात्माचे धडे गिरवी तू वास्तवाचे भान सोडुनी नवा मार्ग शोधू नको तू मिळणाऱ्याचा द्वेष करी तू बाणा आपुला सोडू नको तू बदलू अथवा पेटू नको तू आस प्रगतीची ठेवू नको तू जुने सारे संत पकडुनी कीर्तन भंडारे करी तू मंदिरांपुढे रांग लावुनी वेळ आपुला व्यर्थ दवडी तू वाद घाल तू जयंत्यांवरी शासकीय तिथी दिनांकांवरी इतिहासाच्या मंथनातले शोध कधीही सहन न करी महापुरुषांचे कार्य विसरुनी जीवन त्यांचे उघड करी चविष्ट चर्चा अन संघटना निर्माण करी

पेरणा ए, बैठ ना जरासा, मीठी मीठी करेंगे बाते, अभी तू आता नई रे, पहेले इधरीच गुजारता राते, वो पक्या गया कल, मेरेको बहोत बेइज्जत करके, दिखा दो सालेको औकात, दो चार फटके मारके, समझताहै मुझको भी, बहोत देर हो गयी है, चलना भुर्जीपाव खायेंगे, बहोतही भुख लगी है, पैले बोतता था, रानी तूम रोज मेरे ख्वाब मे आती हो, लेकीन आजकल तो तुम, किसी और पास ही जाते हो, चौराहेपे खडे रहे रहे के, गुजर जाती है सारी सारी रात, आजकल सब दूर से जाते है, कोई लगाता नही मेरेको हाथ, मेरेको अभी बी याद है, तेरे सीने के वो घने काले बाल, एक बार सर रखना है मुझे उनमे

नऊची ती बस खास होती आतुर व्हायचो उठताक्षणी कधी एकदा गाठतो नटून थटून आलेली महाराणी लगबग चालू असे नेहमी आईची ती सारखी बडबड आताच लागला कामाला तर एवढी तुझी फडफड जणू गावात लग्न अन कुत्र्याची हडबड II तुका झाला होता तिच्यासाठी जीव माझा ज्ञानेश्वर सोपान अंतरी ते कपाळी सदैव तिच्या नावाचा टिळा होता II लाली पावडर लावून रोज धावायचो बघायचे राहून गेलेच तर रिक्षातल्या आरशात थोबाड बघायचो दोन रुमाल नेहमी खिशात सदैव दिमतीला असायचे ती येण्यापूर्वी एक थोबाड पुसण्यास अन नाही आली तर दुसऱ्यानं डोळे पुसायचे II दिवस असेच ढकलत होतो तिकिटावर तिकीट काढत होतो प्रवा