*(शुध्दलेखनाच्या चुका बद्दल माफी) विसरून जायचे तुला विसरून हेच जातो श्वासा गनिक माझ्या मी नाव तुझेच घेतो कळते माला ही सारे साराच भास आहे समजाऊ कसे मनाला कसली त्या आस आहे डोळ्यात आसवे अन ख़ोटेच हासू ओठी तुजविन भासते गे आयुष्य रेघ मोठी विसरून जायाचे तुला विसरून हेच जातो श्वासा गनिक माझ्या मी नाव तुझेचा घेतो....

नळावरच्या लायनीत काल जावच लागलं पुरषासारखा पुरुष असुन .. त्या बायांच्या राज्यात आंग चोरुन उभ रहावच लागलं वहीनी आमची चवथ्यांदा पोटुशी र्‍हाली तीचं करुन करुन माय कमरंत वाकली आज मग बाबुला उदबत्या विकाया धाडलं आन माझ नशीब ह्या नळावरच आडलं इतक्यात ती समोरुन जणू तरंगत आली... मला थितं उभं पाहुन डोळ्यातुन हासली तिचा लंबर आज माझ्या मागंच लागला होता आन हा आजुबाजुचा ग्वोंगाट मला मुजिक वाटु लागला होता.. सावत्याच्या म्हातारीच आन शेजारच्या काकींच चांगलच जुंपलं होत... हितं मात्र माझ आन तीचं एवाना बरोब्बर जुळलं व्हतं... पयल्यांदाच हा नळ मला गंगे सारखा वाटला होता.. काठावरचा चाळीचा शीन स्वर्गावानी नटला हो

घर ते माझे बालपणीचे रंगबिरंगी आठवणीचे.. आईबाबांच्या पंखाखाली मांडलेल्या भातुकलीचे.. प्राजक्त, तुळस, कदंब अंगणी वेल जुईची बहरली होती.. सैरवैर त्या अंगणी माझी इवली पाऊले नाचली होती.. झोपाळ्याची जुनीच करकर सवे चिऊकाऊच्या गोष्टी.. त्यामागूनी सूरांत होतसे तिन्हीसांजेची शुभंकरोती.. एकेक पायरी यशाची ती चढले ज्याच्या बळावरी.. घर ते माझे उभे पाठीशी उनपाऊस घेत शिरी.. कधी न वाटे मला एकटे घर ते माझे सखा सोबती.. कितिक गुपिते दोघांमधली जपून त्याने ठेवली होती... जग ते होते छोटेसे पण आनंदाचे जीणे होते.. प्रत्येकाचा सूर वेगळा पण घर ते आमचे गाणे होते.. त्या मायेच्या आठवणीने उर दाटून येई कोण.. घरट्यावरूनी

नको जगाची पर्वा, हसू द्या त्यांना... --गुंडोपंतांमुळे स्फूर्ती आलेला एक कवडा...सा! शहार!! मनाच्या मैदानावरल्या मोहोरलेल्या नंदनवनात शब्दांचे ताटवे डोकावतायत फुलून डोलायच्या तयारीत... वा-याच्या ओंजळीतून ओसंडत्या सुगंधासोबत सांडलेले शब्द झेलायला टपली कभिन्न कुत्री मोकाट... केसाळलेल्या शेपट्या सावरत डोळे लावून हिरवे हावरट कवितांच्या रोपट्यांकडे वखवखून लाळ घोटतायत... लचके तोडायला कधीतरी सापडतील दातात कोमेजलेल्या शब्दांची लोंबकळती लक्तरं समीक्षकाच्या हेकट थाटात... कवींचा थवा आता शहारलाय ताटव्यांचं चित्तपण था-यावर नाही...

मागे आजानुकर्ण यांनी नार्सिससची कथा सांगितली. इथे त्याच्या प्रतिबिंबाने म्हटलेली लावणी देत आहे. ("विडंबन" म्हणण्याइतके यात व्यंग्य नाही, आणि काव्य म्हणण्याइतपत प्रतिभा नाही, आता काय करावे...)