इथले प्रत्येक क्षण मानवी संवेदनांना हादरा देणारे असतात... आणि तरीही सर्वजण नेहमी मरुन जगत असतात. इथले प्रत्येक क्षण... दंगली होतात, बॉम्बस्फोट होतात. भेसळयुक्त सिमेंटच्या इमारतीखाली आणि कधी पावसाच्या मा-याखाली माणसे शेकड्याने मरतात. इथले प्रत्येक क्षण... जखमी, मृतांच्या नावाने अनुदान जाहीर केली जातात. मदतीच्या नावाखाली मंत्री स्वत: चीच खळगी भरतात. इथले प्रत्येक क्षण... लोकही थोड हळहळतात सरकारच्या नावाने बोटे मोडतात. नंतर पुन्हा नेहमीप्रमाणे आपल्या कामाला लागतात. इथले प्रत्येक क्षण... स्वप्न ऊध्वस्त होताना बघतात. जीव मुठीत धरून जगतात. हे आता नित्याचच झाल आहे असेच सारे म्हणतात...

भुमीपुत्रच भूमीहीन झालाय, दाही दिशांना वणवण फिरतोय. लोकांचे पोट भरणाराच आज उपासमारीने मरतोय. शेतक-याचा पोर उपाशी शेतक-याच्या देशामध्ये. कुपोषणाच्या वेषात बालमृत्यू थैमान घालतोय. बँकांकडून कर्ज घेतले दुष्काळाने लादली नादारी. घाव हा दुहेरी प्रवृत्त आत्महत्येला करतोय. सरकारी अनुदाने होत आहेत मंत्र्यांच्या तिजोरीत बंद. कर्जवसुलीसाठी शेतक-यांच्या घरादारावर नांगर फिरतोय. श्रीमंतांच्या, हिरोन्च्या भल्यासाठी नवस सायास केले जातात. गरीब शेतक-याला आपण पद्धतशीर विसरतोय.

आता तळीरामाला मार्ग कोणी दावा... उघड दार देवा आता उघड दार देवा. पिते दारू डोळे मिटुनी जात बेवड्याची, मनी त्याच्या भीती का हो नशा चढण्याची? सरावल्या पायांनाही कंप का सुटावा? उघड दार देवा आता उघड दार देवा. रोज रात्री करतो देशी बारची हा वारी. घरी मात्र जाताना का शोधी दिशा चारी? बेहोश होई रोज करूनी मदिरेची सेवा. उघड दार देवा आता उघड दार देवा. रस्त्यावरूनी चालताना मोजतो हा पावले. झिंग चढल्यावाचून घरी जाणे नाही भावले. शेजा-याच्या दारातही अपुला दरवाजा दिसावा. उघड दार देवा आता उघड दार देवा.

तुझ्याच आठवांमधुनी सखे काही श्वास तरंगून गेले घडा रिताच राहीला आयुष्याचा अन प्राण कलंडून गेले हात तुझे ते हातांमधले एकांती स्मरुनीया गेले रंग हळवे ते शपथांचे भासात विरुनीया गेले आधार वाटणारे तुझे ते डोळे काल स्वप्नात दिसुनीया गेले दडपलेले दुःख मनातील शब्दात उतरुनिया गेले