वेळ आली वेळ झाली मनुजा सांगून गेली काळ आहे बदलला झटपट कामाला लागा संप आणिक दगडफेक झाले ते रोजचेच बॉम्बस्फोटही पचवण्याची आम्हास आता सवय झाली नेते आमुचे बसले नुसते मस्ती त्यांना खुर्चीची सामान्यांना असते चिंता इथे रोजच्या खर्चाची सगळे असती इथे सारखे मरणा-यांचे नशीब सारखे किती गेले, किती राहीले, अतिरेक्यांनी काय साधले निष्क्रीयतेने बघतो आपण चला करुया आज एक पण वेळ आता आली क्रुतीची एकजुटीने लढण्याची बघू नका जात-पात गुंफून हातात हात एकदिलाने सारे लढू शत्रुस त्या दूर पळवू छत्रपतींचे आम्ही सैनिक राष्ट्राचे ही आम्ही पाईक राष्ट्र आमचे, देश आमचा अभिमान आम्हां तिरंग्याचा वेळ आली, सांगून गेली ऊठ आत

आलेत एकाच दिवशी पूर चांदण्यावरच्या कवितांचे चंद्र,भरती नि शब्द - भलतेच गेलेत वरती म्हणायचे! कोजागिरीला हवा कशाला बिलियन्स् चा बेल्-आउट्? ****************** मिळतील तितके चंद्र घालून बांधल्या असत्या कित्येक भेळी भरतीपण मग आली असती सांगेन तश्शी - नेमक्या वेळी भेळवाला बघा मराठी, 'भैयाची भेळ' आउट्! ***************** दाट सायीच्या पडद्याआडून गोड चेहरा दिसला असता (हाती ग्यालन् 'फॅट्-फ्री'चे, अन् विचारसुद्धा पातळ नसता) कुण्याकाळची याद कुणाची छळे अशी थ्रूआउट् *****************

१. चंद्रकिरणात समुद्राच्या वाळूवर सळसळणार्या माडांच्या विक्राळ सावल्या, अन् चमचमणारी एक मासोळी, तडफडून क्लांत थिजलेल्या, असाह्य डोळ्यांनी दिपस्तंभाचे ते मार्ग दाखवणारे लांबच लांब हात पहात शेवटच्या लाटेच्या प्रतीक्षेत . . . . २. मी विक्रमादित्य, एक मतदार सत्तांध, मतलबी वेताळाला दर पाच वर्षांनी खांद्यावर घेऊन येतो विकासाच्या लालसेपोटी . . . खोटया आश्वासक गोष्टी सांगून, मलाच कोड्यात पाडून वेताळ हवेत विरुन जातो मलाच बेरोजगारी, दारिद्र्याच्या अकाली स्मशानात टाकून . .