वि.सु : ही कविता माझा मित्र राजदीप जोशी ह्याची असुन त्याच्या वतीने व पुर्वपरवानगीने इथे मी प्रसिद्ध करत आहे. असेच धडपडायचे..पुन्हा पुन्हा उठायचे, मधेच डगमगायचे.. तरी उभे रहायचे ! व्यथेत गलबलायचे..पडायचे..रडायचे, करुन अश्रु कोरडे, लढायचे लढायचे ! घाव घालता कुणी.. फुटायचे..तुटायचे, असेच मोड-मोडता, जडायचे घडायचे ! कल्पनेच्या अंगणी..निमग्न रिमझिमायचे, पहाट-पालवी सवे सजायचे.. फुलायचे ! ताम्र अग्रजेपरी..क्षितीज पेटवायचे, [पण] चंद्रभान ठेवुनी निमूट मावळायचे ! हवे तिथे असायचे,नको तिथे नसायचे, दुरांत रम्य जीवना, जगायचे जगायचे ! ~राजदीप जोशी~

(अनुवाद.

(अनुवादीत. कवी-जावेद अख्तर) झोपले हे जग , झोपले हे आकाश झोपल्या या सार्‍या इमारती, झोपलाय रस्ता!! रात्र आली तेंव्हा ज्यांची घरे होती ते घरी गेले आणि झोपले. रात्र आली तेंव्हा आमच्यासारखे आवारा परत निघाले आणि रस्त्यातच हरवले. या गल्लीत, त्या गल्लीत, या नगरात, त्या नगरात जायचे तरी कुठे ?

शेतकरी ब॑धू॑ना सादर समर्पित

आकार परिस्थितीच्या कोन्डीतून जीवनाकडे पळणारा जिवन्तपणीच म्रुत्यूलाही ओशाळवणारा सावकाराच्या पिपाणीवरी डोलणारा अन्नदात्याच्या आयुष्याचा आकार हा सारा तापलेल्या उन्हामध्ये घाम वाळवितो कोरड्या भाकरीत जीव त्याचा पुरता सामावितो एका हातात लेकरु दुज्या हातात हा भारा अन्नदात्याच्या आयुष्याचा आकार हा सारा जीव केविला केविला त्याचा झिज झिज झिजे अठरा विश्वाची गरीबी त्याच्या खोपट्यात निजे कर्त्रुत्वात कर्तव्य आणि स॑सारपसारा अन्नदात्याच्

गुरुवर्य धोंडोपंतांच्या लवंगलता छंदातिल रचना वाचुन खरच येड लागले. म्हणलं आपण पण एक प्रयत्न करावा (ग्रुहपाठ #:S अनुष्टभ फारच जड आहे) माझा हा एक प्रयत्न जाणकारांनी चुका किंवा बदल जरुर सुचवावेत. दर्शनाने गणेशाच्या, मन होई शांत | राहो तुझी क्रुपाद्रुष्टी, अनादि अनंत || प्रसन्न ही तुझी मुद्रा, मन आनंदते | पाणिदार डोळ्यांमध्ये, भान हरपते || आगमन होता तुझे, घरी सणवार | ढोलताशे गजरात, चैतन्य अपार || लाल फुले जास्वंदीची, माथ्यावर दुर्वा | विघ्नहर्ता गणेशा तू, बुध्दी देइ सर्वा || आरती तुझी गाईन, पूर्ण मनोभावे | सुख येथेही नांदते, तुझ्या क्रुपाभावे || फुल, केवडा अर्पुन, भ