आसतेस घरी तू जेव्हा कोंड्याचे होती मांडे कळत नाही कसे ते भरती दुधा दह्यांचे हांडे नसतेस घरी तू जेव्हा वाहती दुधाचे पाट अवतार घराचा होतो जसा आठवडी बाजार हाट आसतेस घरी तू जेव्हा कधी रणभूमी सम घर वाटे दामिनी कडाडे वाजे हतप्रभ होती सारी शस्त्रे जेव्हां ब्रह्मास्त्र जलंधारांचे गाजे नसतेस घरी तू जेव्हा अन्न वस्त्रांचे होती वांधे धुणे भांडी करूनी दुखतात किती ते सांधे आसतेस घरी तू जेव्हा चिंता नसे कशाची साम्राज्य आपुले म्हणूनी मिरवतो मीजा़स फुकाची नसतेस घरी तू जेव्हा युद्धभू निशब्द ,नी शातं अभिमन्यू मी चक्रव्यूहातला आत्मबोध होतो मजला खरी अबला आहे कोण येतेस फिरूनी जेव्हां ऩवी नव्हा

करू कशाला तमा जगाची मागू कशाला उगा क्षमा प्रमाद माझा एकच झाला शोधत गेलो मानवतेच्या पाऊलखुणा ढळलो नाही वळलो नाही वेचत गेलो काटे कुटे शोधत होतो जळ मृगजळी अन गर्द सावली फड्या (निवडुंगा) खाली तमा न केली उगा कशाची फुटलो मी जरी उरी प्रमाद माझा एकच झाला कधी न केले क्रंदन कितीही शीणलो मी तरी जरी लक्ष माझी सोनफुले शोधत होतो रानी वनी कधी न केले अवडंबर त्याचे जरी हाती आली रानफुले....... 21-10-2021

धूमकेतूच्या खडूने आभाळाच्या फळ्यावर काहीबाही लिहीण्याची होता ऊर्मी अनावर चांदण्यांच्या ठिणग्यांची घेतो मदत जराशी चित्रलिपी सजविण्या लिहीतो मी जी आकाशी रात्र होते जशी दाट तशा काही अनवट मिथ्यकथा नक्षत्रांच्या उजळती नवी वाट झळाळते तेजोमेघ गूढ कृष्णविवरांशी बोलताना, जोडतो मी नाळ आकाशगंगेशी भेट विराटाशी थेट माझ्या नक्षत्रभाषेची रोमरोमातून तिच्या रुणझुण ये सूक्ष्माची लागे उगवतीपाशी जेव्हा उषेची चाहूल माझ्या नक्षत्रभाषेची फिकटते चंद्रभूल