रंगआंधळा इंद्रधनुष्य, शोधतो रंगाऱ्याला. म्हणे माझे रंगव डोळे, रंग येऊ दे जगायला.

ती आली होती फक्त एकदाच घरी एक वाटी दूध मागायला मला वाटले तिला दूध आवडते म्हणून गेलो म्हशी पाळायला खरी पंचाईत तेव्हा झाली जेव्हा कळले म्हैस व्यायल्याशिवाय दुध देतच नाही म्हशींसोबत एक रेडा बघितला बाप माझ्यावर जाम भडकला शिव्या देउनी खूप बुकलला व्यक्त केले मग मी पुढचे पत्ते सांगून टाकले त्यांना , भावी सुनेला दूध आवडते इकडे झाला उलट गेम रेड्याने धरला म्हशीवर नेम रेडा असा काही चौखूर धावला प्रेमाचा डाव बघता बघता उधळला बाप माझ्यावर भरपूर पिसाळला सुरु झालं घरी भलतंच महाभारत कसलं दूध अन कसलं प्रेम ? सरळ गेलो माघारी अन म्हशी दिल्या परत सिद्धेश्वर विलास पाटणकर

एक गाणे दूरवरुनी, निशिदिनी झंकारते पैलतीरावरुनी काही ऐलतीरी आणते हृदयस्पंदी ताल त्याचा, राग त्याचा अनवट भिनत जातो नाद, मग अनुनाद येतो गर्जत लय अशी अलवार मजवर प्राणफुंकर घालते रोमरोमातून काही तरल मग ओसंडते मुक्तछंदी शब्द, त्यांच्या सावल्या धूसर जरी अर्थ उलगडती नवेसे ऐकले कितिही तरी