हिंडताना दूर देशी, गर्द रानी हरवलेला कोणत्या वाटे इथे येऊन मज मी भेटलो निसरड्या वाटेवरी, हलकेच पाऊल टाकता मखमलीचा पायगोवा सोडुनी गुंगावलो वाटले विहिरीत वाकून डोकवावे मोडल्या चाहुलीने कोणत्या बोलाविले मज ना कळे वर्तुळे पाण्यावरीची स्तब्ध होऊ पाहता दिसत शेवाळातले आकाश निळसर बावरे घेता विसावा सावली पारावरी रेंगाळली ऊन कुरवाळीत होते कुरण हिरवे कोवळे दूर कोठे वाजणारी बासरी मी ऐकताना स्पर्शली कविता मनोमन मोरपंखासारखी सांजवेळी गोधुली घरट्यात पक्षी पावता मिटुनी डोळे सूर शोधत बैसलो तेजाळले

छकु एकदा एक गंम्मत झाली.... माझी आईच शाळेत गेली. प्रयोग वही अपूर्ण म्हणून... हातावर पट्टी देखील ख्खाली; इंग्रजीच्या स्पेलिंगची; प्प्रॅक्टिस तिने नव्हतीच् केली... सरांनी 'ढ़ढ्ढोबा' म्हणताच मात्र, हिरमुसली झाली! 'छकुला नाव सांगिन....' अस मनातच म्हणाली; तेवढं म्हणून मग... माझ्यासारखीच खुश झाली. 'सारखा सारखा अभ्यास... मग खेळायचं कधी आम्ही? तुम्ही मोठे झालात..... आमच्यासाठी काही?' खूपसारं खेळून मग खूप खूप दमली; घरी येऊन एकदम 'हुश' करुन बसली. 'भूक लागली ग खूप छकु... खायला काय आहे? शूज काढून दे न....' म्हणे मी दमले आहे. 'अग तू आई नं... मग मी काय खायला देऊ?' म्हंटलं... शाळेत मिच जाईन...