मिसळपाव | मराठी माणसांचे ऑनलाईन व्यासपीठ

काय चुकले ...व आता पुढे काय .......? नमस्कार मिपाकर , काय घरीच बसून आहात ना... की बाहेर उगीच कोणी फिरताहेत हे पाहाण्यासाठी तुम्ही देखील उगीच बाहेर पडत आहात? काय आहे नदीला पूर आला तरी रंजन म्हणून " पाणी बघायला " येता का असे विचारणारा " मानव" हा मोठा विचारी पण विचित्र प्राणी पृथवीतलावर आहे ! असो. घरातच रहा. कण्टाळा आला तरी जो वर व्हायरस ला कण्टाळा येत नाही अगदी तोवर ! आजचा विचार गाभा म्हणू रोगराई व कायद्याने निर्माण होणार्या समस्या . १२ मार्च रोजी मी पुण्यास गेलो होतो आकुर्डी वरून . तेन्व्हा पुण्यात बरेच लोक रूमाल ,मास्क जे जमेल ते लावून वावरत होते.

अनय "नको जाऊस राधे! माझ्यासाठी नाही म्हणत ग मी... तुझ्यासाठीच सांगतो आहे.... नको जाऊस त्याला निरोप द्यायला." "निरोप द्यायला जाते आहे; हे कोणी सांगितलं तुला अनय? थांबवायला जाते आहे मी." "तुला वाटतं तो तुझं ऐकेल?" "तुला वाटतं नाही ऐकणार न? बघू, कोण बरोबर ठरतं." असं म्हणून राधा धावत घराबाहेर पडली. तिला लवकरात लवकर वेस गाठायची होती. तिचा शाम गोकुळ सोडून निघाला होता. आताच आलेल्या नंदिनीने तिला तसं सांगितलं होतं. खरतर राधेचा यावर विश्वास नव्हता बसला. पण नंदिनी ही राधेची एकुलती एक मैत्रीण होती जी राधेचं मन समजू शकत होती. त्यामुळे ती काहीतरी खोटं सांगेल असं राधेला वाटत नव्हतं.....

(क्रिकेटमधलं मॅच फिक्सिंग जेव्हा २००० साली दिल्ली पोलिसांना दिलेल्या हॅन्सी क्रोनिएच्या कबुलीतून जाहीर झालं, त्यावेळी - १२ एप्रिल २००० या दिवशी - मी ही कथा लिहिली होती 'लोकमत. पुणे'मध्ये .) गुलमोहर सोसायटीच्या कमानीतून मी कमीत कमी वेगानं आत गाडी वळवली, जवळ-जवळ थांबलोच म्हणा ना. असं केलं ना की तिथे खेळणाऱ्या मुलांचं लक्ष वेधलं जातं (गाडीचा हॉर्न न वाजवताही. हे महत्त्वाचं. फक्त आपल्यात थांबायची तयारी हवी.).... बोलर आपण लांबच लांब आपला रन-अप धुंडाळत जातो. मिड-ऑफचा लाँग-ऑफ होतो आणि फॉरवर्ड शॉर्टलेगचा बॅकवर्ड. जेव्हा जेव्हा एखादी गाडी आत वळते, तेव्हा तेव्हा असंच फील्ड सेटिंग बदलतं.

आन्हिकं आटोपून उत्सवाच्या तयारीसाठी लगबग सुरु व्हायची. सर्वात प्रथम मंजन. मारुती मंदिराशेजारील नळावरून पिण्याचं पाणी आणलं जायचं. एकट्याला उचलणं अवघड, अशी देवांच्या मूर्ती ठेवलेली परात गाभाऱ्यातून मठात आणली जायची. लिंबू आणि रांगोळीच्या मिश्रणाने घासून-पुसून सर्व मूर्ती उजळून निघायच्या. वर्षानुवर्षे स्थितप्रज्ञ असलेली गणपतीची मूर्ती शेंदुराच्या लेपात अजूनच तेजस्वी दिसायची. श्रीकृष्णाची मूर्ती अगदी सुबक, सर्वात ऊंच आणि स्वच्छ करायला अगदी सोपी. बालाजीची मूर्ती त्यापेक्षा थोडी अवघड. नृसिंहाची मूर्ती मात्र सर्वात कठीण आणि जडही. तुलनेने लहान मूर्तींची संख्या खूप.

कॉलेजातील एकमेकांच्या प्रेमात आकंठ बुडलेल्या एका युगुलाची 'विलगीकरणाने' होणारी घालमेल मांडायचा प्रयत्न... ती : जीवघेणे हट्ट तुझे वाऱ्यासंगे पळायचे अबोल्याचे मास्क सोडून क्वारंटाईन मोडायचे ।। मन किती जिद्दी तुझे सोशल डिस्टंसिंग झुगारायचे अत्यावश्यक निमित्ताने आमच्या हृदयात घुसायचे।। नातं किती घट्ट तुझे श्वासांनाही बांधायचे आठवणींची गर्दी करून क्वारंटाईन मोडायचे।। किती रे निगरगट्ट तू? कधीही आरश्यात यायचे माझे डोळे कन्फर्मड् बघून क्वारंटाईन मोडायचे तो : आयुष्य असं किती गं आपलं त्याचे नियम किती मानायचे? विचारांनाही क्वारंटाईन केलं तर प्रेम कसे करायचे ?।। मठ्ठ वाटते काळजी सारी घाबरत घा

दहा दिशांनी, दहा मुखांनी.

काव्यरस

आता मला वाटते भिती

शाळेत जात असणारा लहान बालक असो कि कांलेजमध्यें जाणारा किशोर असो जीवनाच्या प्रत्येक अवस्थेत या तणावाचा प्रवेश झालेला आहेच. कोणतेही काम पूर्ण करण्याचा दबाव हळूहळू तणावाचे कारण बनते. कामाचा सराव असेल तर काम सहजपणे पूर्ण करता येउ शकते. तणावाची अनेक कारणे असतात. काम करूनहि परिणाम मिळणार कि नाही याबद्दल शंका असणे. यावर उपाय करण्यासाठी विचाराना सकारात्मक दिशा देउन सतत प्रयत्नरत राहून प्रामाणिकपणे कार्य पूर्ण करावे. जीवनात सतत व्यस्त राहावे म्हणजे निरर्थक विचार येणार नाहीत. मनावर कोणताही ताण न घेताही काम पूर्ण करता येऊ शकते. त्यासाठी वेळच्या वेळी व व्यवस्थित काम पूर्ण करावे.

ग्योझे (गोझे) अतिपूर्वेचं देशातील अजून एक पदार्थ... (भारतातील मोमो ... ) - उकडून दाखवल्याप्रमाणे किंवा थोड्या तेलात परतवून ( एकाच बाजू परतावी , झाकण ठेवावे म्हणजे शिजेल) - आतील साराने वेगवेगळी असतात , प्रॉन + लसूण, शाकाहारी, चिकन - सोबत सोया सॉस मध्ये तांबड्या मिर्चांचे तुकडे ( आज ताज नवहत्या म्हणून आलेले काप घातले) आणि आवडत असल्यास फिश सॉस घालावे - हिरवे दिसत आहे ती जपानी समुद्र शेवाळे..

सजीव-निर्जीव-सीमारेषेवरच्या अदृश्य अरिष्टानं अख्ख्या मानवजातीला मास्कवलं तेव्हाची अतर्क्य गोष्ट महासत्तांचे सूर्योदय हतबलांच्या झुंडींनी झाकोळून गेले तेव्हाची नामुष्कीची गोष्ट गगनविहारी गरुडांना पंख बांधून घरकोंबडा बनावं लागलं तेव्हाची घुसमटलेली गोष्ट कानठळी आवाजाची झिंग चढलेले दुखर्‍या शांततेने वेडेपिसे झाले तेव्हाची नि:शब्द गोष्ट विरत जाणार्‍या प्रदूषण धुरक्यातून परागंदा पक्षी बचावल्या झाडांवर परतले तेव्हाची किलबिलती गोष्ट झोप उडालेल्या डोळ्यांत भविष्याच्या दु:स्वप्नानं २४x३६५ ठाण मांडलं तेव्हाची अंधारी गोष्ट

काव्यरस

मुक्त कविता

दिन मावळला, छाया दाटे क्लांत मनाला भीती वाटे दिवसभराचे रोकड संचित कमावले, की कधीच नव्हते? भवताली गर्दी ओसरते स्तब्ध एकटे पंखे, पलिते फडफड कोरी मेजावरली काय कुणा ती सांगु पाहते..? होते काही रेशिमधागे आले कुठुनी मागे मागे हातावरती विसावलेले होते का, की कधीच नव्हते..? सोबत होती तुझी सावली खट्याळ, मोहक, श्यामसावळी अखेरचा अंधार पसरता असेल का, की साथ सोडते? प्रवास आता मुक्कामाचा शोधायाचा मार्ग स्वतःचा सामानाचे ओझे टाळुन घेतो सोबत हास्य तुझे ते परतीचा रथ तयार आहे काळ सारथी वळुनी पाहे मिटू लागते किवाड, खिडकी पैलतिरी घर वाट पाहते..

Subscribe to

लॉकडाऊन : अकरावा दिवस .

अनय

मॅच-फिक्सिंग

रामनवमी

क्वारंटाईनमधले प्रेम

करोणागीत..

जिवनात तानतनाव येवु देवु नका

ग्योझे (गोझे)

गोष्ट

संन्यास